Pokaż wiadomości

Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.


Pokaż wątki - Basilio Aldobrandini

Strony: [1] 2
1
Hrabstwo Bergamo / Pogrzeb kardynała Aldobrandiniego
« dnia: Poniedziałek, 01 Cze 2015, 20:32:03 »
Exsequialis
Sancta Missa, die I mensis Iunius AD MMXV



Wieczorem, punktualnie o godzinie 18:00, z domu, w którym przez trzy dni było złożone ciało kardynała Aldobrandiniego, wyruszył kondukt pogrzebowy. Droga do kościoła była długa, bowiem ciągnęła się przez całe miasto. Po drodze stali mieszkańcy, którzy tak bardzo kochali swojego Hrabiego. Na trumnę rzucali kwiaty, w szczególności róże. Te zaś upadały podobnie, jak upada ludzkie życie. Na każdym rogu można było spotkać całe rodziny, które szlochając, uczestniczyli w ostatniej drodze kardynała. Z obu stron pochodu maszerowała straż, pilnując porządku.
Kondukt zatrzymał się tuż przed wejściem do świątyni. Ośmioro żołnierzy podniosło trumnę i maszerując weszli w progi Boże. A z chóru dało się słyszeć pieśń "Stabat Mater Dolorosa"

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=-2C1pXdpkHw[/youtube]


Rozpoczęła się Msza św., której przewodniczył syn kardynała Aldobrandiniego. Podczas sprawowania Najświętszych Tajemnic można było usłyszeć płacz kobiet. Uroczystość była przeżywana w zadumie. Lud wpatrzony był w zamkniętą trumnę.



Po zakończonej Eucharystii celebrans wyszedł na ambonę, by przemówić

Cytuj
Drodzy Bracia i Siostry,
straciliśmy osobę, która była z nami każdego dnia, jedliśmy i piliśmy z nią. Kardynał Aldobrandini jak nikt inny całkowicie poświęcił się pracy, nauce i rozwojowi Rotrii. Odznaczał się pracowitością oraz oddaniem Patriarsze i Wam. Był Sługą Bożym i Sługą Ludu. Nasz Stwórca raczył przypomnieć nam o przemijaniu ludzkiego życia. Wezwał go Pan do Siebie na wieczną ucztę. Był posłannikiem, jakich w dzisiejszym świecie mało. Jego celem nie była kariera, a dobro współbraci. Niestety szlachetne serce naszego Ojca nie wytrzymało nadmiaru obowiązków, ciągłych kłótni. Ci, którzy idą z mieczem w ręce na Rotrię, nie zajdą daleko, bowiem Jezus nie uczynił sobie ziemi poddaną mieczem, a krzyżem. Krzyżem, który był przepełniony ludzkimi grzechami i problemami.
Reformujmy Rotrię, bo jest do tego okazja. Zmieńmy nasze Święte Państwo na lepsze, by uniknąć niepotrzebnych sporów i podziałów. Bracia, módlcie się za duszę waszego Ojca.

Po tych słowach biskup Aldobrandini stanął przed trumną i odprawił modlitwy. Szloch kobiet i dzieci nasilił się, gdy żołnierze wynieśli ciało kardynała z Domu Bożego. Przy słowach pieśni "Angelus Domini" ciało kardynała zostało spuszczone do ziemi na wieczny spoczynek. Wszyscy podchodzili nad wykopany grób, by wrzucić jeszcze grudkę ziemi lub kwiaty.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=EuIAfMyNj1I[/youtube]

Quia pulvis es et in pulverem reverteris

2
Miasteczko Bergamo / Msza św. w Przytułku dla biednych
« dnia: Wtorek, 26 Maj 2015, 18:06:37 »
Sancta Missa die XXVI mensis Maius AD MMXV



Z samego rana, przed obliczem Maryi, Matki Bożej, która patronuje kaplicy w Przytułku, odbyła się Msza św. błagalna o przywrócenie do zdrowia kardynała Aldobrandiniego. Wierny lud zgromadził się licznie. W związku z tym, iż Eucharystia rozpoczęła się o godzinie 6:00, chór zaczął śpiewać Anioł Pański.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=w9keRKzNk6A[/youtube]

Krótka, skromna procesja zbliżyła się do ołtarza, gdzie za chwilę duchowni złożą Najświętszą Ofiarę. Czterech kapłanów, ubranych w czerwone szaty, a na ich czele Basilio Aldobrandini, syn kardynała, odprawiali Mszę św. Po zakończeniu sprawowania Świętych Tajemnic, założyciel Przytułku dla biednych, wyszedł na ambonę i rzekł:

Cytuj
Drodzy Bracia i Siostry,

W sobotę dotarła do mnie tragiczna wiadomość. Mój i Wasz ojciec zapadł w śpiączkę. Stoimy dzisiaj tutaj, przed figurą Przeczystej Panny i prosimy o przywrócenie do zdrowia naszego brata, Księcia Kościoła. Ufamy, iż nasze modły zostaną wysłuchane, gdyż przeżywamy obecnie jakże ważny czas dla wszystkich mieszkańców Rotrii. Proszę w imieniu swoim, jak i mojego ojca o modlitwę za niego w tych jakże zatrważających chwilach.
Moi drodzy, stoimy u progu nowej Rotrii. Jakże brakuje nam zapału i pracowitości, które nieustannie towarzyszyły i towarzyszą Eminencji Aldobrandiniemu. Dlaczego nie czujemy potrzeby tworzenia lepszej przyszłości dla następnych pokoleń? Zaczęliśmy pisać nowy rozdział, a więc trzeba go skończyć.
Miejmy nadzieję, że mój ojciec, uosobienie ofiarności, sumienności i poświęcenia, powróci do zdrowia i stanie przed nami w pełni sił. Proszę o modlitwę każdego kapłana,wszystkich mieszkańców Rotrii i przyjaciół naszego państwa o gorliwą modlitwę.

Domine Iesu Christe, Fili Dei, miserere mei, peccatoris. Amen.

Późnym wieczorem rozpoczęło się całonocne czuwanie, w którym uczestniczyli wszyscy mieszkańcy Bergamo. Chór, który składał się z członków Przytułku, intonował co chwilę pieśni.



[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=eC6OKIYXBxQ[/youtube]


3
Villa Sorra / Villa Sorra - opis
« dnia: Środa, 06 Maj 2015, 12:45:13 »


Villa Sorra

Villa Sorra położona jest w Księstwie Modeny i należy do Prałatury Bractwa Kapłańskiego Świętego Pawła Apostoła. Ta budowla, wykonana z kamienia, została wybudowana tuż nad małym jeziorkiem. Pełno w nim zwierząt morskich. Z nich kucharze przyrządzają pyszne przystawki, których sława już dawno przebiła granice Księstwa. Miejsce to jest również wspaniałe dla rybaków, którzy pływając swymi drewnianymi łódkami, poszukują najrzadszych okazów.



Za willą rozciągają się liczne lasy, łąki i pola uprawne, zaś tuż za samym budynkiem został niedawno stworzony okrągły ogród. Fontanny wyrzucają wodę na wysokość kilku metrów, a pachnące żywopłoty tworzą labirynt, w którym nie sposób nie zbłądzić. Pobliskie drzewa i krzaki stały się ostoją dla ptactwa. Co roku na wiosnę przylatuje tu pokrzewka, potrzos oraz trznadel, by uwić gniazdo dla kolejnych pokoleń. Ich piękny śpiew potrafi ukołysać do snu płaczące dziecko. W naszym ogrodzie znajdziesz również kwiaty sprowadzane z egzotycznych krajów. Sam zaś ogród przeznaczony jest do wypoczynku i nabrania sił do pracy.



Budynek nie jest wielki, stąd mała ilość pomieszczeń. Dla każdego jednak znajdzie się osobny pokój. Na każdą komnatę przypada wygodne łóżko i meble wykonane z białego drewna. W naszej willi znajduje się także kaplica, by można było wnosić modły do naszego Ojca. Nie brakuje też specjalnej sali, w której odbywają się spotkania członków.



Siedziba naszego Bractwa jest zamknięta dla turystów, mogą tutaj przebywać jedynie ci, którzy postanowili wstąpić w nasze szeregi.

4


Uroczystość otwarcia Soboru Florenckiego II
die II mensis Maius AD MMXV


Dzwony Bazyliki św. Jana na Lateranie oznajmiają wszystkim, iż rozpoczyna się wielka uroczystość, jaką jest otwarcie Świętego Soboru Florenckiego II. Duchowni, którzy licznie zebrali się tego dnia w Bazylice, przywdziewają właśnie odpowiednie szaty, by wejść w Boże progi w godnym ubiorze.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=1Ecj2VChOIY[/youtube]

Formułuje się procesja. Wraz z ostatnim uderzeniem o ciężki i metalowy płaszcz dzwonu, krucyferariusz rozpoczyna procesję. Za nim zaś podążają wszyscy duchowni Kościoła rotryjskiego. Wierni wypełnili dzisiaj Bazylikę po brzegi. Nad bezpieczeństwem i porządkiem czuwa i czuwać będzie przez najbliższe dni Gwardia Apostolska, która to równym krokiem maszeruje z obydwu stron pochodu. Na samym końcu, w czerwono-złotej lektyce zmierza Jego Świątobliwość Aleksander IV. Błogosławi swoje owce niczym dobry pasterz. Współwyznawcy witają go ciepło, a wyrazem ich serdeczności są okrzyki radości na cześć Biskupa Rotrii.



Tuż po przekroczeniu progów Domu Bożego, chór zaczyna intonować pieśń "Veni Creator Spiritus", aby zesłał na obradujących siedem swoich darów.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=33XotuYs-io[/youtube]

Procesja kroczy wzdłuż Bazyliki. Korowód zbliża się do ołtarza, przed którym to Ojciec Święty przywdziewa pontyfikalne szaty. Rozpoczyna się uroczysta Msza święta.



Po zakończeniu uroczystości, Jego Świątobliwość zasiadł na złotym tronie. Przybrał złotą kapę i mitrę, a następnie wziął do ręki przygotowane wcześniej kartki z zapiskami i zwrócił się do wiernych:



5
Prawo Bractwa / Postanowienie Prałata o Notariuszu Bractwa
« dnia: Piątek, 01 Maj 2015, 09:32:24 »
Cytuj
Postanowienie Prałata

o Notariuszu Bractwa




Na podstawie art. 8 Konstytucji Bractwa Kapłańskiego Świętego Pawła Apostoła stanowię, co poniżej:


§ 1.

Tworzy się urząd Notariusza Bractwa Kapłańskiego Świętego Pawła Apostoła, do którego zadań będzie między innymi należeć:
1. pomoc w tworzeniu aktów prawnych Bractwa;
2. pomoc Prałatowi w zarządzaniu Bractwem;
3. czuwanie nad dyscypliną w Bractwie.


§ 2.

Powołuję Brata Giovanniego Battistę kardynała Aldobrandiniego na urząd Notariusza Bractwa.


§ 3.

Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Ad perpetuam rei memoriam et maiorem Dei gloriam.


Datum Villa Sorra, die XXIX, mensis Aprilis, anno Domini bis millesimo quintodecimo.

/~/ Basilius Aldobrandini
Praelatus Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pauli Apostoli

6
Cytuj
Postanowienie Prałata

o przyjęciu w poczet członków Bractwa




Na podstawie art. 8 Konstytucji Bractwa Kapłańskiego Świętego Pawła Apostoła stanowię, co poniżej:


§ 1.

Stanowię, że pierwszymi Braćmi - założycielami Bractwa Kapłańskiego Świętego Pawła Apostoła są Basilio Aldobrandini oraz Giovanni Battista Aldobrandini.


§ 2.

Pełnię praw i obowiązków wynikającą z członkostwa w Bractwie Bracia ci otrzymają w momencie złożenia przysięgi przed obliczem Jego Świątobliwości.


§ 3.


Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.


Ad perpetuam rei memoriam et maiorem Dei gloriam.


Datum Villa Sorra, die XXIX, mensis Aprilis, anno Domini bis millesimo quintodecimo.

/~/ Basilius Aldobrandini
Praelatus Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pauli Apostoli

7
Zakład Archeologii / Wymagania edukacyjne w Zakładzie Archeologii
« dnia: Niedziela, 26 Kwi 2015, 14:28:29 »
Cytuj


STUDIA ARCHEOLOGICZNE
na poziomie:

a) magisterium:
1. Znajomość treści obowiązkowych wykładów 1 i 2 oraz dwóch wybranych wykładów oznaczonych numerami: 3, 4, 5.
2. Egzamin magisterski złożony z 20 pytań otwartych krótkiej odpowiedzi zaliczony na ocenę pozytywną.
3. Praca magisterska na zadany przez promotora temat.
4. Obrona pracy magisterskiej w postaci egzaminu dot. treści pracy magisterskiej w liczbie 5 pytań otwartych krótkiej odpowiedzi.

b) doktoranckim:
impossibilis

c) profesura:
impossibilis


(-) Dyrektor Zakładu Archeologii
x. dr net. Basilio Aldobrandini

8
Pałac i Bazylika Laterańska / Święto św. Marka Ewangelisty
« dnia: Sobota, 25 Kwi 2015, 16:00:30 »
Memoria S. Marci Evangelistæ
Sancta Missa apud Sancte Ioannes Lateransis, die XXV mensis Aprilis AD MMXV



Przed godziną szesnastą dało się słyszeć dzwony Bazyliki św. Jana na Lateranie. Mieszkańcy Świętego Miasta odstawili na bok swe codzienne zajęcia, by przekraczając progi Domu Bożego, mogli wysławiać Imię Najwyższego. Każdy zabrał ze sobą gałązkę z drzewa figowego, symbolizującą patrona dzisiejszego dnia - św. Marka Ewangelistę.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=1Ecj2VChOIY[/youtube]

Oczom wiernym powoli zaczął ukazywać się orszak. Wszyscy wstając, odwrócili swe oczy ku krucyferariuszowi, niosącemu złoty krzyż. Za nim podążają ministranci. Dalej można zauważyć przedstawicieli wszystkich urzędów duchowieństwa. Ku ołtarzowi kroczy również diakon, niosący Ewangeliarz wysadzany drogocennymi kamieniami i oprawiony w czerwony safian. Trzyma go ponad głową przypominając, iż Mądrość Boża przewyższa Jego sługi. Na końcu orszaku pod baldachimem, na złotym tronie i w czerwonej kapie, wierny lud ogarnia swym wzrokiem postać Jego Świątobliwości Aleksandra IV, który również trzyma ogromną gałązkę z drzewa figowego. Błogosławiąc swe owce, ceremonialnym krokiem zmierza ku altarium, by tam sprawować Najświętszą Ofiarę. Cały pochód z dwóch stron otaczają Żołnierze Apostolscy. Ową błogą ciszę przerywa chór, który dął śpiewać uroczystą pieśń. A głosy te rozbrzmiały w chwili, gdy progi świątyni przekroczyły relikwie św. Marka Ewangelisty.



[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=lfwuZaf6WXw&list=PLk9RFxsLmqHNFcPY75lJjbL9K9sU5B8T6&index=4[/youtube]

Relikwiarz postawiono na specjalnie przygotowanym wcześniej stole, wyścielonym czerwonym welwetem i przyozdobionym kwiatami, których woń dociera do nozdrzy nawet tych, którzy stoją poza murami świątyni.
Teraz oczy wiernych znów zwrócone są na Jego Świątobliwość, który w asyście kilku diakonów przywdziewa odpowiednie szaty, a na koniec Jego głowę przyozdabia drogocenna mitra i wykonany specjalnie na tę uroczystość pastorał z drzewa figowego. Po tym wydarzeniu rozpoczyna się Msza św., podczas której asystują Patriarsze biskupi i niższe duchowieństwo.



Aleksander IV po zakończonym nabożeństwie, udaje się na czarno-złotą gotycką ambonę, by przemówić do zgromadzonych wiernych tymi słowami:

9
Zakład Archeologii / Gabinet Dyrektora Zakładu Archeologii
« dnia: Środa, 22 Kwi 2015, 11:36:24 »
Witamy w Gabinecie Dyrektora Zakładu Archeologii! Będą tutaj publikowane ważne informacje oraz przekazywane rezultaty dot. prac archeologicznych.

10
Kancelaria Rektora / Wniosek
« dnia: Środa, 22 Kwi 2015, 10:33:01 »
Cytuj
1. Imię i nazwisko: Basilio Aldobrandini
2. Posiadane obywatelstwo: rotryjskie
3. Katedra na którą kierowany jest wniosek: Instytut Prawa
4. Specjalizacja: prawo kanoniczne
5. Argumentacja wniosku: Chciałbym kształcić się w kierunku prawa. Jego znajomość pozwala nam na uniknięcie nieporozumień i nieścisłości. Jako młody obywatel chciałbym również poznać dogłębniej zasady panujące w naszym Państwie.
6. Podpis: (-) mgr net. Basilio Aldobrandini

11
Miasteczko Bergamo / Przytułek dla biednych
« dnia: Środa, 22 Kwi 2015, 10:22:38 »
Przytułek dla biednych


Patronem przytułku, którego założycielem jest Basilio Aldobrandini, jest św. Marcin z Tours. Życie tego biskupa było przepełnione miłością do biednych i słabych, dlatego wewnątrz naszego budynku znajdziesz jego figury i obrazy. Każdy człowiek, który czuje głód zarówno ciała, jak i ducha, znajdzie tutaj swoje miejsce. Można wynająć niewielki pokój jedno-, bądź kilkoosobowy. Codziennie cztery razy dziennie podawany jest ciepły posiłek, tworzony z urodzajów, jakie daje nam ziemia Bergamo.
Mieszkańcy nie mają prawa się tutaj nudzić. Dwa razy dziennie odprawiana jest tutaj Msza św., a swoje grzechy możesz wyznać w każdej chwili założycielowi, który czuwa nad działalnością tego przytułku. Dodatkowo prowadzone są warsztaty, na których nasi podopieczni uczą się pisać, czytać, śpiewać i tańczyć. A wszystko to na chwałę Boga. Każdy może zatrudnić się w swojej specjalizacji. Nasi mieszkańcy - biedni i chorzy, wykonują na zamówienie obrazy, figury, meble i przedmioty codziennego użytku do kościołów lub prywatnych rezydencji. To ludzie zdolni, lecz zapomniani przez bogaty świat. Na dodatek posiadamy własne koło teatralne, które wystawia co jakiś czas sztuki. Co prawda jakość nie jest światowej klasy, lecz mieszkańcy chętnie przychodzą na występy i obdarowują artystów oklaskami. Oprócz tego, za budynkiem znajduje się piękny, duży ogród, który również pielęgnują nasi podopieczni. Cichy plusk wody, anielski śpiew ptaków, zapach równo przyciętych żywopłotów i widok na dziko porośnięte wzgórza sprawią, że zapomnisz o trudach codziennego życia.

To także idealne miejsce na pokutę. Jeśli coś zawiniłeś, powinieneś zatrudnić się u nas na pewien czas, by przemyśleć swoje zachowanie. Kontakt z biednymi i chorymi całkowicie zmieni Twój pogląd na doczesne życie. Przy wyjściu znajduje się skarbona, do której można wrzucać dowolne datki, do czego gorąco zachęcamy.
Zapraszamy więc do składania zamówień na meble, obrazy i figury. A jeśli organizujesz jakąś uroczystość, możesz zatrudnić nasze koło teatralne. Gwarantujemy, że wszystko zostanie przygotowane najlepiej jak potrafimy.

12
Parlatorium / Rezygnacja
« dnia: Środa, 22 Kwi 2015, 09:26:46 »
Czcigodni Bracia,
sytuacja w moim życiu prywatnym, jak i w v-życiu zmusiła mnie do rezygnacji z życia w tym wspaniałym Zakonie. Ilość obowiązków mnie przytłacza, a ich waga co dzień rośnie i staje się coraz bardziej trudna i wymagająca wysiłku. Nie chcę, by nasz Zakon ucierpiał z mojego powodu. Uważam mą decyzję za słuszną i proszę, by taka pozostała w Waszych oczach, bowiem moja nikła aktywność jako dominikanina byłaby jedynie ujmą dla Was. Proszę Czcigodnych Braci o wyrozumiałość i modlitwę.

Sługa sług,
Basilio Aldobrandini

13
Zakład Archeologii / Rozprawa doktorska - Życie w Azji Zachodniej
« dnia: Wtorek, 21 Kwi 2015, 12:02:28 »
Cytuj
TEMAT: Życie w Azji Zachodniej
Autor: mgr net. Basilio Aldobrandini


1.   Warunki naturalne Mezopotamii.
Mezopotamia wykształtowała się jako państwo o charakterze rolniczym. Przyczyniły się do tego wylewy rzek Tygrysu i Eufratu, które każdego roku przynosiły mieszkańcom żyzny muł. Podobnie było w Egipcie. Międzyrzecze było terenem otwartym, więc mieszkańcy i władza odczuwali niebezpieczeństwo z zewnątrz. Fakt ten miał mocny wpływ na kształtowanie się na tych terenach polityki. Dodatkowo, przez kolejne tysiąclecia na te obszary napływały nowe ludy i nowego kultury. Otwarty charakter tych ziem przyczynił się również do wznoszenia potężnych budowli i kształtowania się coraz to większych imperiów. Z czasem bowiem, Międzyrzecze zostało rozbite na trzy regiony:
•   ASYRIA (nad górnym Tygrysem),
•   SUMERO-AKAD (nazywany przez Greków Babilonią | przy ujściu Tygrysu i Eufratu),
•   ASYRIA (nad górnym Tygrysem) ORAZ MIRANNI (łuk środkowego Eufratu).
Warunki naturalne w tych trzech regionach były zróżnicowane. Północ (Asyria) miała dostęp do kamienia budulcowego i surowców. Mimo tego korzystniejsze warunki znajdowały się na południu. Właśnie ta część nie miała dostępu do wcześniej wspomnianego kamienia budulcowego, zastąpiła go więc gliną i cegłą.

2.   Kultury Międzyrzecza.
Badania wielu naukowców wykazały, że w Międzyrzeczu człowiek pojawił się w okresie paleolitu (starsza epoka kamienia). Przez dłuższy czas nie prowadził działalności kulturowej, gdyż zaczął ją dopiero w neolicie (młodszej epoce kamienia). Ludność budowała aglomeracje (podobne do miast) z wielkimi świątyniami. W tym czasie nie tworzyli jeszcze żadnych źródeł pisanych. Brąz pojawił się w Międzyrzeczu wcześniej, niż w Egipcie, bo już około roku 3000 p.n.e. Dzięki badaniom prowadzonym przez wielu naukowców, możemy wyróżnić kilka kultur, znajdujących się na tych terenach:
•   El-Obeid
•   Uruk
•   Dżemdet Nasr
Ongiś uważało się, że Semici jako pierwsi zasiedlili te tereny. Obecnie pojawiają się pewne sprzeczności, dotyczącego tego poglądu. Z jednej strony nie można wykluczyć, że przybyli oni od północy, kierując się na południe. Z drugiej strony pojawili się Sumerowie, którzy prawdopodobnie przybyli na tereny Międzyrzecza już w okresie Uruk. Z kolei jest jeszcze jeden fakt, który może zaburzyć wcześniejsze domysły, bowiem naukowcy odkryli, że nazwy miejscowości mają wiele wspólnego z sąsiednim Iranem, więc prawdopodobnie istniała jeszcze inna, pierwotna ludność. Struktura etniczna tych terenów jest i była bardzo skomplikowana.

3.   Pochodzenia, gospodarka i państwo Sumerów.
/Pochodzenie/
Kiedy archeologowie na terenach Tello, Uruk, Nippur, etc. odkryli nieznany im dotąd język, nie wiedzieli, że już wkrótce pogląd na Międzyrzecze i Wschód zmieni się tak bardzo. Okazało się, że autorami owych źródeł są Sumerowie, którzy zawdzięczają swoją nazwę Semitom. Pismo, które stosowali Sumerowie nie było połączone z żadnym dotychczas znanym językiem. Naukowcy spędzili więc ogromną ilość czasu, zanim udało im się rozszyfrować zapiski starożytnych ludów. Badacze, chcąc odkryć ich pochodzenie i dowiedzieć się o nich czegoś więcej, musieli zaczerpnąć informacje z kultury, którą po sobie pozostawili, gdyż odczyt ich pisma był w tym czasie niemożliwy. Prawdopodobnie podróżowali przez Zatokę Perską. W rezultacie, nauka zaliczyła ich do ludów azjanickich.
Sumerowie, budując swoje osady, powoli przekształcali je w miasta. Najważniejszą jego częścią była świątynia, znajdująca się w samym środku. Obok niej umiejscowione były również magazyny, warsztaty, biura i urzędy. Życie Sumerów było ściśle związane ze świątynią, bowiem stąd otrzymywało się surowce, plony i towary.
/Gospodarka/
Podstawą gospodarki tych ludów było rolnictwo i hodowla bydła. To właśnie oni wynaleźli koło do wozu. Prawdopodobnie Sumerowie połączyli miedź i cynę, tworząc brąz. Wyrabiali także przedmioty ze złota, np. miecze lub puchary, które odnaleziono w grobowcach. Ich handel sięgał aż do doliny Indusu, jednak nie wiemy, czy odbywał się drogą morską, czy lądową (przez Iran).
/Państwo/
„Czarnogłowi” (bo stąd wywodzi się ich nazwa) nie stworzyli jednolitego państwa, jak np. Egipcjanie, u których istniała monarchia. W ich państwie panował ustrój teokratyczny. Byli podzieleni na mniejsze miasta-państwa, w których władzę sprawowali kapłani, noszący tytuł ensi. Dowodzili wojskiem, kierowali administracją, byli sędziami. Z biegiem czasu pojawiło się stanowisko naczelnika wojskowego. Szczytem ich politycznej potęgi był okres około 2400 r., kiedy to wznoszono słynne grobowce dla królów i kapłanów. Ich potęga niestety długo nie trwała, bowiem wcześniej wspomniane ludy Semitów rozpoczęły najazdy na Międzyrzecze.

4.   Literatura i religia Sumerów.
/Literatura/
Sumerowie tworzyli specjalne szkoły, które kształciły przyszłych pisarzy. Sztuka pisania była powszechna w ich życiu. Odnaleziono bowiem wiele dokumentów o treści gospodarczej, a także mity, mówiące o stworzeniu świata, opiewające życie bogów. Jako pierwsi poruszyli problem życia i śmierci. Pojawiło się wreszcie prawo, które regulowało zachowania mieszkańców i określało co mogą, a czego nie.
/Religia/
Sumerowie czcili siły natury. Dochodziło nawet do tego, że jesienią lud wraz z kapłanem popełniali samobójstwo, wierząc że na wiosnę zmartwychwstaną. W ich historii dochodziło do ewolucji ich religii. Najpierw czczono jedynie bóstwo miejskie, dopiero później stworzono cały panteon bogów. Budowle na ich cześć sięgały nawet do 80 metrów. Przy świątyniach wznoszono wieże, czyli popularne zigguraty.

5.   Najazd Akadów i inne problemy Sumerów.
Nie wiemy, skąd wzięli się Semici na ziemiach Międzyrzecza. Swoje siedziby mieli między Syrią, a właśnie Międzyrzeczem. Z czasem zaczęli posuwać się w głąb kraju Sumerów. Jednak po ciężkich walkach, zdołali zlikwidować owy napór. Czarnogłowi, po wielu latach męczących wojen byli osłabieni i rozbici politycznie. W tym czasie nie byli zdolni do tego, by przeciwstawić się kolejnemu naporowi ze strony Semitów – Akadom (nazwa pochodzi od ich głównej siedziby – miasta Akad). W rezultacie Sumerowie przegrali wojnę. Semici byli w posiadaniu nowej broni – łuków. Zastosowali także inną taktykę wojenną.
Akadowie stworzyli na nowo podbitych terenach swoje pierwsze, wielkie państwo, które sięgało terenów Syrii, Azji Mniejszej i aż na Cypr. Kolejni władcy tytułowali się panami czterech stron świata. Ich język stał się nawet językiem międzynarodowym, jednak ich potęga (jak każdego innego imperium) nie mogła trwać za długo. O ich tereny upomnieli się Gutejczycy, plemię zamieszkujące tereny Iranu. Ulegli oni Sumerom, którzy w końcu zdołali wygnać obce ludy ze swoich terenów. Mimo że Sumerowie przeżywali swoje odrodzenie, wpływy semickie pozostały tak silne w ich języku i kulturze, że okres ten nazwano sumero-akadyjski. Ich pozycja polityczna zaczęła słabnąć. Powstawały nowe ośrodki polityczne (Elamici i państwo asyryjskie), które zaczęły niszczyć Sumero-Akad.
Zmordowanym Sumerom ostateczny cios zadali Amoryci. Początkowo skupili się wokół Babilonu i nie odgrywali większego znaczenia. O tereny Sumero-Akadu zaczęło walczyć wiele nowych potęg, jednak tylko jeden wyszedł z nich zwycięsko. Był nim Hammurabi.

6.   Rządy Hammurabiego.
Hammurabi stworzył państwo scentralizowane, zapobiegając tym samym rozbiciu politycznemu tego kraju, które trwało tysiąc lat. Nową stolicą został Babilon, a jego bóg – Marduk stał się symbolem zwycięstwa Semitów. Za kolejny cel postawiono sobie uporządkowanie prawa. Po śmierci Hammurabiego rola kodeksu była niewielka. Społeczeństwo było rozbite na klasy: wolnych, pośrednich i niewolników. Rozwijało się niewolnictwo. Niewolników czerpano oczywiście z wojen, zostawali nimi także dłużnicy i dzieci. Nie byli oni dobrze traktowani. Ożywienie gospodarki babilońskiej przyniosło scentralizowane państwo i stworzenie „jednolitego obszaru gospodarczego”. Za panowania Hammurabiego rozwinęła się budowa kanałów.  Do ich tworzenia wykorzystywał chłopów, którzy również służyli w wojsku. Niestety za czasów tego władcy państwo zaczęło słabnąć politycznie. Od Babilonii oderwała się południowa część, tworząc odrębne państwo z rządami własnej dynastii. Do tego państwo musiało zmagać się z górskimi plemionami i państwem Hetytów. Hetyci całkowicie splądrowali Babilon, który dostał się w ręce plemienia Kasytów. Ci utrzymali się w nim od 1530 do 1160 r. p.n.e., a więc kilka wieków.

7.   Pismo i badania archeologiczne w Międzyrzeczu.
Historię Międzyrzecza przybliżyli nam greccy pisarze, czyli na przykład Diodor, czy Herodot, oraz Stary Testament. Zdecydowanie więcej dowiedziano się po przeprowadzeniu na tych terenach badań archeologicznych w XIX wieku. Odkryto wiele dokumentów, przede wszystkim wielką bibliotekę króla asyryjskiego Assurbanipala. Poznano także źródła materialne. Badanie te pozwoliły stwierdzić, iż na tych terenach dominowali Sumerowie, którzy stworzyli tu kulturę i pismo. Dalsze prace nad nim dowiodły, że „Czarnogłowi” jako pierwsi zastosowali zasadę zapisu fonetycznego. Naukowcom trudno było odczytać te źródła pisane, gdyż stosowali zasadę homonimii, czyli jeden znak miał nie jedno, a wiele znaczeń. Sumerowie posiadali ok. 500 znaków, Semici 300, a Persowie tylko 40, gdyż bardzo uprościli swoje pismo.

Bibliografia:
Wolski Józef, Historia powszechna Starożytność, Wyd.1, Warszawa, PWN, 1965, Rozdział 2, Azja Przednia, s. 23-34.

14
Zakład Archeologii / Wykład V: Epoka żelaza
« dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 17:17:30 »
WYKŁAD V: Epoka żelaza
Autor: Basilio Calabrese




Z upływem lat ludzkość wpadła na kolejny pomysł. Wynaleziono żelazo – jeszcze twardszy i jeszcze doskonalszy surowiec. Mimo że epoka ta zaczęła się tak dawno temu, trwa do dziś (w sensie historycznym). Jeśli wziąć pod uwagę sens archeologiczny, skończyła się ona w XIII wieku.
W języku dawnych cywilizacji słowo żelazo oznaczało metal z nieba. U Sumerów słowo urudu-a-bar znaczy dosłownie miedź z nieba.
Większość twierdzi, że metalurgia narodziła się u Hetytów około XV wieku p.n.e. Na samym początku żelazo było surowcem bardzo cenionym i pożądanym, toteż wykonywano z niego przedmioty codziennego użytku i ozdoby. Żelazo powoli wypierało przedmioty tworzone z brązu. Widząc lepszą jakość nowego surowca, odchodzono od starej metody brązu. Zauważono, że broń jest bardziej wytrzymalsza, a więc można było jej używać więcej niż tylko w jednej bitwie.
Epoka ta pojawiła się na różnych terenach w różnym czasie. Cywilizacja, która posiadał już broń wykonaną z żelaza (miecze, topory, groty, a także zbroje) miała większą przewagę nad ludami, które tkwiły jeszcze w epoce brązu. Do tego dochodziły czasami umiejętności oraz taktyka armii, które na danym obszarze były nieznane.
Po XII wieku żelazo dotarło do Egiptu, a następnie do Mezopotamii. Z czasem pojawiło się także na ziemiach Iranu. Szczególną uwagę temu surowcowi poświęcił Hammurabi. To właśnie w Babilonii korzystano z żelaza na znacznie większą skalę, niż na innych terenach. W końcu w pierwszych stuleciach naszej ery, żelazo pojawiło się w Azji, a dokładniej w Chinach (200 r. n.e.) i w Japonii (300 r. n.e.)
W Europie w tym czasie dominowało kilka okresów:
a)   halsztacki (750 – 400 r. p.n.e.)
b)   lateński (400 r. p.n.e. – początek naszej ery)
c)   rzymski (początek naszej ery – 2. połowa IV wieku)
d)   wędrówek ludów (2. połowa IV w. – 2. połowa VI w.)
e)   wczesnośredniowieczny (2. połowa VI w. – XIII wiek)
Cywilizacje Ameryki i Australii dowiedziały się o istnieniu żelaza dopiero, gdy ich tereny zajęli europejscy kolonizatorzy.




15
Zakład Archeologii / Wykład IV: Epoka brązu
« dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 17:12:37 »
WYKŁAD IV: Epoka brązu
Autor: Basilio Calabrese



Sumeryjscy rzemieślnicy wymyślili, że gdy dodadzą cynę do miedzi, to otrzymają brąz. Używano go do tworzenia cennych przedmiotów, broni i narzędzi. Był on twardy, więc idealnie nadawał się do swojej roli. Nie był jednak idealny, gdyż np. narzędzie wykonane właśnie z brązu, podczas walki wyginały się i nie były już na tyle użyteczne.
Nie wiemy jednak, gdzie i kiedy dokładnie powstała ta epoka, gdyż brąz zaczęto wytwarzać mniej więcej w tym samym czasie w kilku miejscach na świecie. Uniemożliwiło to podanie dokładniej daty, więc przyjęto jedynie umowne daty dla każdego regionu. I tak wskazano, że epoka brązu rozpoczęła się w roku 3400 p.n.e. na terenach Egiptu, w 2800 r. p.n.e. w Europie Południowej, a w 2200 r. p.n.e. w okolicach Europu Środkowej.
Istnieje kilka wykopalisk, w których znaleziono ślady tej epoki. Są to m.in. Mykeny, Troja, Ur, czy Ugarit.
W czasie trwania epoki brązu w szczególności rozwijała się gospodarka, a co za tym idzie, hodowla zwierząt. Dzięki wynalezieniu pierwszych wozów (które zresztą były już wyżłobione na naczyniach z epoki kamienia) oraz statków, możliwy był rozkwit handlu dalekosiężnego. Poszczególne osady zaczęły wędrować, by sprzedawać własne produkcje innym. Swoje przedmioty oraz żywność zarzucano na wozy lub składano na statku, który wyposażony był w wiosła i żagiel. Poprzez rozwój gospodarki możliwe było tworzenie nowych form społecznej organizacji, np. plemion. Wzbogaciło się i zróżnicowało społeczeństwo, bowiem na podstawie prac archeologicznych wiemy, że groby były wyposażone w cenne przedmioty wykonane z drogich surowców, np. złota.
Z brązu wytwarzano różne narzędzia (motyki, długa, siekiery), przedmioty codziennego użytku (noże), broń (miecze, topory, pancerze, groty), a także biżuterię.
W poprzednim wykładzie na temat epoki kamienia, szczególną uwagę zwróciliśmy na panów, gdyż to oni zajmowali się polowaniem na zwierzynę i zdobywaniem pokarmów. W tym wkładzie postanowiłem zwrócić również uwagę na kobiety. Podobnie jak dzisiaj miały swoich partnerów i dzieci. Kilka tysięcy lat przed naszą erą, kobiety również odczuwały silną potrzebę opieki nad dzieckiem i upiększania swojej urody. Dbały, by ich, mówiąc kolokwialnie, brzdące, miały co jeść i w co się ubrać. Musiały zadbać również o siebie. Przykładem mogą być naszyjniki, które zakrywały cały dekolt i były wykonane m.in. ze złota lub bursztynów. Poza naszyjnikami noszono także kolczyki, bądź też bransolety.
W dalszym ciągu oddawano cześć słońcu. Ten kult solarny rozpowszechnił się szczególnie mocno na terenach Europy. W sztuce popularne stają się motywy labiryntu i troistości.
W epoce brązu dość wyraźnie rozwinęły się kultury. W szczególności w Europie, gdzie było ich bardzo dużo. Niejednolitość owych kultur jest również cechą charakterystyczną tego okresu. Najbardziej znane kultury europejskie z epoki brązu to:
a)   mykeńska,
b)   minojska,
c)   łużycka,
d)   terramare,
e)   unietycka,
f)   cykladzka.

Informacje dodatkowe

Ozdoby i broń z epoki brązu

Strony: [1] 2