Pokaż wiadomości

Ta sekcja pozwala Ci zobaczyć wszystkie wiadomości wysłane przez tego użytkownika. Zwróć uwagę, że możesz widzieć tylko wiadomości wysłane w działach do których masz aktualnie dostęp.


Pokaż wątki - Pafnucy von Pyongyang

Strony: [1] 2 3
2
Plac Navona / Summa zmierzchu świata Pollinu...
« dnia: Niedziela, 01 Wrz 2013, 19:16:18 »
Odwiedziłem ja dziś Ojczyznę mych dziadów, pradziadów i przodków - dumną kiedyś i wspaniałą Scholandię - kolebkę rodu von Salvepol-Nova Vita... Kraj żem zastał wymarły i wyschły, wszędzie pustka, smutna pustka i zapaść wszystkiego, co o dawnej świetności choćby trochę świadczyło...

Znalazłem tam jednak pewien manuskrypt, autorstwa tamtejszego Księcia, co to pewien ogląd na tę sprawę dawałby... Jak i na ogląd w kontekście całego Pollinu, co przede wszystkim dla nas wszystkich jest ważne i cenne...

A więc Bracia, czytajcie...

Cytat: Jerzy Scholandzki (Królestwo Scholandii)
Tak się składa, a nazwijmy to zestarzeniem mikronacyjnym. Po prostu nie mam czasem, żadnego pomysłu na coś nowego.
Mając to na uwadze siadam przed klawiaturą i myślę - co by tu napisać? I pewnie nic mi się nie uda bo ?  Idąc za realnym
tekstem przeboju "Gdzie Ci Mężczyźni" można by zapytać gdzie te mikronacje? Te sprzed 10-ciu lat. Gdzie ten zapał? Gdzie
forma istoty państwa mikronacyjnego? Odpowiedź jest prosta. Idąca technika mówiąc językiem naszych sąsiadów - poszła
w pieriod. Fora internetowe, face-booki, czy też blogi, zdominowały całkiem założenie mikronacji tak prostej jak przysłowiowe
wymyślenie koła. Złożeniem były strony internetowe, które dla wymiany informacji podpierały się Listą Dyskusyjną i trzymał
się jednej prostej zasady - im mniej reala tym więcej używania fantazji -  wyciągniętej z umysłu samego uczestnika. Praktycznie
obecne mikronacje, które przetrwały, w swoim założeniu (początkach) nawiązują do czasów kiedy nas jeszcze nie było. Królowie,
Książęta, szeroko pojęta arystokracja, była podstawą państwa okraszona pewnymi ramami gospodarki. Ale tylko nawiązują. 
Bo właściwie już mało z tego zostało.

Takim jednym - być może pierwszym - przykładem obalenia mitu wirtualności było stworzenie Organizacji Polskich Mikronacji.
Szacowne dzieło póki co istniało na forum w internecie. Jednak szumne realne zjazdy zepsuły wszystko. Gdzie OPM?  Wiadomo.
Nie istnieje. Więc przykład jest prosty - realne znajomości w wielu wypadkach nie sprzyjają idei prostego założenia, że uczestnicy
powinni opierać swoją znajomość na etapie wirtualnym.

Pisałem wyżej, że inspiracją v - państw były stare czasy historyczne. Dlaczego tak zakładano? Bo one minęły. A więc są przecinkiem
w istnieniu realnym. I gdyby w mikronacjach istniał konserwatyzm, być może wówczas to piękno wirtualności było by zachowane.
Powstawały by strony niczym nie związane z realem, wymyślano by legendy, opowiadania, tworzono by historię mikronacyjną.
Nie trzeba by było korzystać ze zdobyczy internetowej techniki typu "kurnik" gdzie naprawdę intelektualność uczestnika zależała by
od jego inteligencji, pomysłu, czy umiejątności. A tak mamy ligi piłkarskie, snookerowe, w których wszystkie te cechy zastępuje
serwer opierający się na programie i dający jakąś niewielką procentową decyzyjność uczestnika. Zresztą praktycznie nie widoczną,
oprócz ogłaszanych wyników, dla pozostałych.

Tak też się dzieje, że mikronacje może nie upadają, ale zainteresowanie nowego uczestnika jest praktycznie zerowe. Bo cóż innego
osiągnie czego nie ma na facebooku , czy innym twitterze. Tam może wstawić zdjęcie, komentarz wymienić się swoim poglądem
w sposób często fikcyjnym kontem. Po co więc trudzić się posługując się zakamuflowanym nazwiskiem w mikronacji.

Ale dość narzekania. Na naszej scenie wirtualnej pewien prym wiodła Sarmacja, która jako jedyna cieszyła się populacją większą niż
inne tego rodzaju kraje. Można by zadać pytanie - dlaczego? Z tego co widzę bardzo wiele osób z innych krajów przyglądało się uważnie.
Co takiego oni robią, że są tak popularni. Ja sam, po jakże 'szczytnej'  inicjatywie dawnego scholandczyka i propozycji do integracji
z Sarmacją zacząłem czytać forum i interesować się tym krajem, a w konsekwencji innymi, aby wyrobić sobie pewien pogląd na inne
mikronacje. Jednak ostatnimi czasy Sarmacja trochę się zachwiała. Można to rozłożyć na dwie części. Przed abdykacją i po zaistniałym fakcie.
Popularność w pierwszej fazie miała ogromny wpływ na fazę drugą. Istniała tam ogromna swoboda wypowiedzi, potężna machina inflacyjna
pieniądza co bezsprzecznie miało wpływ na gospodarkę. Pieniądze nie miały żadnego bodźca na nowego mieszkańca, który chciał być producentem
i mieć swoją firmę. A więc sprzedawać/ kupować. Całą tę zabawę niszczyły tantiemy za artykuły, które tylko w niewielkim stopniu miały coś
wspólnego z mikronacją. Zazwyczaj wklejenie zdjęcia i dwu-trzy linijkowy opis generował pieniądzem a komentarze podbijały ilość waluty.
Powstawały setki tysięcy Libertów, których nie można było zagospodarować w prawdziwej działalności rynkowej.

Druga strona popularności to swoboda wypowiedzi. Tu już nie było ograniczenia. Nie liczyły się, żadne zasady. I to było pewnym zaczątkiem
drugiej fazy.  PIIG wkurzony atakami na jego osobę ( Uff - gdzie ta idea Księstwa) abdykował i usunął z serwera swoje dzieło. Między innymi
system gospodarczy nazywany Syriuszem. Okazało się, że jedna osoba potrafiła sprawić iż ta sprawnie działająca machina, która była jakimś
wyznacznikiem dla innych zachwiała się tak potężnie iż do tej pory istnieje swego rodzaju chaos organizacyjny.

Odeszło wiele osób będących dość długo, ale kojarzących się z tzw. "swobodą wypowiedzi"  co można zaliczyć za ogromny plus. Przyszedł
okres gdzie praktycznie co druga osoba ma inną wizję państwa. Proponowane różne rodzaje profilu państwa. Kadencyjność Księcia, co w sumie
zmieniło by monarchę w prezydenta. Dodatkowo przyszedł wspomniany problem finansowy, jak i stworzenie systemu gospodarczego.
Uważam, że do póki ktoś poważny tym się nie zajmie, nie można tworzyć rozbudowanych bzdur proponowanych przez jednego mieszkańca 
o czym pisałem w artykule - Ratujcie Sarmację.

Nie mogę też powstrzymać się od jednego cytatu ' doradcy', który w pewnym momencie napisał cyt." No ale jak systemowo wprowadzić
inflację produktów, bo zakładam że jaki by nie był nowy system to coś się będzie produkować i sprzedawać...." Choć uważam to za lapsus słowny
bo wszystko rozumiem ale systemową inflację produktów?  Całe życie myślałem iż inflacja dotyczy pieniądza a nie rzeczy materialnej - raczej
pasowała by cena. Tyle, że doradca brnie dalej tłumacząc cyt. "...Ciężko jest bowiem wytworzyć popyt większy od podaży. Raczej jest odwrotnie, ..."
Moim zdaniem można. Bo wówczas słowa te tracą sens. Jest jedno i drugie i inflacja nie ma z tym nic wspólnego.

No dość. To nie miał być artykuł o problemach Sarmacji bo powinna wyjść z zastoju na prostą. Użyłem tych argumentów jako przykładu. Gdyby
mikronacje - a raczej mieszkańcy - utrzymywali ideę wirtualności, nie organizowali zjazdów na Okopowej, każdy byłby osobą dla drugiej wirtualną
być może realne znajomości, rozmowy telefoniczne, i różnego rodzaju podchody w celu usunięcia głowy państwa, nie doprowadziły by do takiego stanu.
Gdyby opierać wymianę korespondencji unikając ' swobody wypowiedzi' na bazie tytulatury i pewnego rodzaju wirtualnego pomyślunku.
Kończąc zastanawiam się czy to zmierzch zainteresowania v-światem? Może jednak nastąpi pewien ewolucyjny moment, że uczestnik 'odgrodzi '
real i da innym coś ze swej pomysłowości. Może ktoś ma taką wizję bo siadając do pisania nie wymyśliłem nic nowego.

Jerzy Scholandzki
Książe Scholii
Premier MF KRS

3
Biblioteka Narodowa / Prawo dworskie - Aleksander I
« dnia: Czwartek, 29 Sie 2013, 18:28:29 »
PRAWO DWORSKIE
Zwyczaje i Tradycje Stolicy Apostolskiej


Rozdział I
Patriarcha

Art. 1.
1. Wybrany na Patriarchę Państwa Kościelnego Rotria, zanim nim zostanie, musi przyjąć imię patriarsze.
2. Imiona, które może przyjąć wybrany na Patriarchę Państwa Kościelnego Rotria to:
a) Benedykt - Benedictus,
b ) Bonifacy - Bonifacius,
c) Honoriusz - Honorius,
d) Jan - Ioannes,
e)Eugeniusz - Eugenius,
f) Leon - Leo,
g) Stefan - Stephanus,
h) Grzegorz - Gregorius,
i) Hadrian - Hadrianus,
j) Celestyn - Coelestinus,
k) Innocenty - Innocentius,
l) Kalikst - Callistus,
m) Lucjusz - Luciu,
n) Aleksander - Alexander,
o) Urban - Urbanus,
p) Klemens - Clemens,
r) Pius - Pius,
t) Sykstus - Xystus.

Art. 2.
1. Kontaktować się z Jego Świątobliwością Patriarchą należy przez Szambelana Papieskiego.
2. Ust. 1. nie dotyczy:
a) Członków Kolegium Kardynalskiego,
b ) Członków Kolegium Apostolskiego,
c) Wielkiego Inkwizytora,
d) Dowódcy Gwardii Apostolskiej,
d) Kardynałów,
e) osób osobiście upoważnionych przez Jego Świątobliwość Patriarchę.

Art. 3.
1. Do Jego Świątobliwości Patriarchy należy zwracać się "Wasza Świątobliwość" lub "Ojcze".
2. O Jego Świątobliwości Patriarsze należy mówić "Jego Świątobliwość".

Art. 4.
1. Gdy zostanie wybrany nowy Biskup Rotrii, Kamerling, pełniący funkcję Regenta, wygłasza oświadczenie.
2. Tekst oświadczenia przedstawiony jest w załączniku 1.
3. Po ogłoszeniu powyższej formuły musi nastąpić koronacja.

Art. 5.
Pełny tytuł Jego Świątobliwości Patriarchy Rotryjskiego brzmi w języku polskim: "Jego Świątobliwość, Patriarcha, Prymas i Biskup Rotrii, Najwyższy Kapłan Kościoła Powszechnego, Suweren Państwa Kościelnego, Sługa Sług Bożych, Ojciec Królów, etc.", a po łacinie: "Sanctatis Vestra, Patriarcha, Primas et Episcopus Rotriae, Summus Pontifex Ecclesiae Universalis, Soverano Status Pontificius, Servus Servorum Dei, Pater Regum, etc."


Rozdział II
Koronacje


Art. 6.
Pontyfikat nowego Patriarchy Państwa Kościelnego Rotria rozpoczyna koronacja.

Art. 7.
1. Jego Świątobliwość Patriarcha wybiera Mistrza Ceremonii, który go koronuje.
2. Mistrz Ceremonii musi przynależeć do stanu duchownego.

Art. 8.
1. Władców, jeżeli wynika tak z umowy międzynarodowej lub z postanowienia tego władcy, koronuje Prymas tego państwa.
2. Jego Świątobliwość Patriarcha może koronować władców z trzech powodów:
a) na prośbę władcy, za zgodą Jego Świątobliwości;
b ) jeżeli Prymas, lub żaden duchowny tego państwa, nie będzie w stanie koronować władcy;
c) jeżeli państwo nie posiada prymasa i duchownych.

Art. 9.
Jeżeli państwo posiada ustalony ceremoniał koronacyjny, należy połączyć świecki i kanoniczny ceremoniał.

Art. 10.
1. Ceremoniał koronacyjny Jego Świątobliwości Patriarchy jest przedstawiony w załączniku 2.
2. Ceremoniał koronacyjny władców jest przedstawiony w załączniku 3.

Rozdział III
Tytulatura


Art. 11.
1. Do kardynałów Kościoła Rotryjsko-Katolickiego należy zwracać się ,,Wasza Eminencjo".
2. O kardynale Kościoła Rotryjsko-Katolickiego należy mówić ,,Jego Eminencja".

Art. 12.
1. Do arcybiskupów i biskupów Kościoła Rotryjsko-Katolickiego należy zwracać się ,,Wasza Ekscelencjo".
2. O arcybiskupie i biskupie Kościoła Rotryjsko-Katolickiego należy mówić ,,Jego Ekscelencja".

Art. 13.
1. Do proboszczów w Kościele Rotryjsko-Katolickim należy się zwracać ,,Ojcze".
2. O proboszczu w Kościele Rotryjsko-Katolickim należy mówić ,,Ojciec".

Art. 14.
1. Do wikariuszy w Kościele Rotryjsko-Katolickim należy się zwracać ,,Proszę księdza".
2. O wikariuszach w Kościele Rotryjsko-Katolickim należy mówić ,,ksiądz".


Rozdział IV
Ubiór


Art. 15.
1. Strojem codziennym Jego Świątobliwości Patriarchy jest biała sutanna przepasana również białym pasem. Na pasie wyhaftowany jest herb Jego Świątobliwości Patriarchy. Na sutannie znajduje się biała pelerynka. W liturgii Jego Świątobliwość Patriarcha używa oprócz biskupiej mitry paliusza z sześcioma czerwonymi krzyżami i ornatu.
2. Stroju codziennego używa się również przy pielgrzymkach z zamianą pelerynki białej na czerwoną i dodaniem camauro jako nakrycia głowy.
3. Strojem uroczystym Jego Świątobliwości Patriarchy, zakładanym tylko przy największych okazjach jest strój koronacyjny.
4. W swoim stroju Jego Świątobliwość Patriarcha może nosić także: racjonał, dalmatykę, mozzettę, manipularz.
5. Każdy nowo wybrany Patriarcha Państwa Kościelnego Rotria określa skład swojej garderoby w ciągu siedmiu dni od wyboru.

Art. 16.
1. W stroju codziennym kardynałowie noszą czarną sutannę z czerwonym obramowaniem.
2. Strojem liturgicznym i uroczystym kardynała jest czerwona (purpurowa) sutanna z pelerynką, biret (oraz piuska) i pas, oraz ornat.

Art. 17.
1. Strojem codziennym arcybiskupów i biskupów jest czarna sutanna z fioletowym obramowaniem.
2. Strojem liturgicznym i uroczystym arcybiskupów i biskupów jest biała alba i ornat, oraz piuska (przy wielkich uroczystościach mitra);
3. Arcybiskupi przy ważnych uroczystościach mogą nosić paliusz.
4. Arcybiskupom i biskupom najbardziej kluczowych metropolii w v-świecie może również zostać nadany racjonał co będzie podkreślało ich bliskość ze Stolicą Apostolską.

Art. 18.
1. Strojem codziennym proboszczów i wikariuszy jest czarna sutanna z białą koloratką.
2. Strojem liturgicznym proboszczów i wikariuszy jest biała alba i ornat.

Rozdział V
Zakończenie


Art. 19.
1. Prawo Dworskie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.
2. Tracą moc wszystkie akty prawne sprzeczne z Prawem Dworskim.


(-) Sanctitas Vestra Alexander I
Summus Pontifex Ecclesiae Universalis,
Primas Rotriae, Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc



ZAŁˇCZNIK 1
"Annuntio vobis gaudium magnum: habemus Patriarcham,
Eminentissimum ac reverendissimum Dominum,
Dominum (imię wybranego na Patriarchę w bierniku Accusativus),
[Sanctæ Rotriæ Ecclesiæ Cardinalem] (nazwisko wybranego na Patriarchę w formie nieodmienionej),
Qui sibi nomen imposuit (imię, które przybrał nowy Patriarcha w bierniku Accusativus)."

ZAŁˇCZNIK 2

Mistrz Ceremonii:
"W całej Rotri rozbrzmiały dzwony. Do Bazyliki św. Augustyna zbliża się długi korowód. Na czele maszeruje dumna Gwardia Apostolska, za nią idą duchowni aż w końcu ukazuje się złota lektyka a w niej Patriarcha Rotrii. Lud wita Patriarchę Rotrii. Lektyka wraz z Jego Świątobliwością, duchowni i zagraniczni dygnitarze przekracza bramy Bazyliki. Korowód koronacyjny zbliża się do ołtarza gdzie znajduje się tron patriarszy. Za lektyką podążają duchowni niosący świece i kadziła oraz symbol władzy triregnum (tiarę). Patriarcha zasiada na tronie i całuje złoty ewangeliarz. Podchodzą duchowni niosący triregnum. Mistrz Ceremonii podaje Patriarsze ceremonialny Ewangeliarz. Patriarcha kładzie prawą rękę na Ewangeliarzu a lewą unosi w geście pokoju."

Patriarcha:
"Ja, (imię Patriarchy), przysięgam nie zmieniać niczego z przekazanej mi tradycji ani niczego, co było przede mną strzeżone przez mych miłych Bogu poprzedników, ani nie naruszać, ani nie zmieniać, ani nie zezwalać na jakiekolwiek zmiany. Przeciwnie: z gorącym umiłowaniem, jako jej Tradycji uczeń i dziedzic, przysięgam że czcią zachować przekazane mi dobro, ze wszystkich moich sił i całą moją mocą. Tak mi dopomóż Boże. Amen."

Mistrz Ceremonii zakłada Patriarsze Paliusz, po czym Patriarcha wypowiada dalsza część przysięgi.

"Przysięgam Bogu Wszechmogącemu i Zbawicielowi Jezusowi Chrystusowi, że zachowam wszystko, co zostało objawione poprzez Chrystusa i Jego Następców i co zostało zdefiniowane i ogłoszone w pierwszym rzędzie przez sobory oraz moich poprzedników."

Mistrz Ceremonii przypina Paliusz złotymi spinkami po czym Patriarcha wypowiada dalszą część przysięgi.

"Zachowam bez najmniejszej straty dyscyplinę i ryt Kościoła. Usunę z Kościoła każdego, kto ośmieliłby się działać przeciwko tej przysiędze, czy byłbym to ja sam, czy ktokolwiek inny. Tak mi dopomóż Boże. Amen."

Koronacja triregnum.

Mistrz Ceremonii:
"Do tronu Patriarszego zbliża się procesja z tiarą." Mistrz Ceremonii podnosząc tiarę wypowiada słowa:
"Ja cię koronuję Sługo Boży (imię Patriarchy) tym triregnum. Niechaj te trzy korony symbolizują Twą mądrość, sprawiedliwość oraz władzę. In Nomine Patri et Filii et Spiritus Sancti. Amen."

Duchowni podchodzą, klękają i składają przysięgę na wierność Patriarsze.

Duchowni:
"Ja, tytuł Kościelny (kardynał, arcybiskup, biskup, proboszcz, wikary, siostra) (imię i nazwisko) przysięgam wierność i dozgonne posłuszeństwo oraz że będę bronił(a) wiary św. Kościoła Powszechnego. Tak mi dopomóż Boże w Trójcy Jedyny. Amen."

Mistrz Ceremonii:
"Koronacja dobiega końca. Patriarcha wraz z duchownymi udaje się na balkon pałacowy skąd błogosławi wszystkich wiernych."

Patriarcha błogosławi wiernych.

ZAŁˇCZNIK 3
koronacja królewska

Narrator:
"Orszak monarszy zbliża się do Prymasa."

Prymas:
"(imię władcy) - jako wierzący w Chrystusa gotów będziesz ślubować, tarczę Kościoła nosić, bronić sprawiedliwości, być (nazwa państwa) dobroczyńcą , opiekunem wdów i sierot oraz będziesz wierny narodowi?"

Monarcha:
"Volo (będę)."

Prymas namaszcza władcę.

Prymas:
"Namaszczam cię na (tytuł) w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego."

Monarcha:
"Amen."

Władca nakłada rękawiczki oraz pierścień, bierze berło do prawej, a jabłko do lewej ręki. Prymas czyta fragment Ewangelii św. Jana "J 19:10-11" Rozmowa Piłata z Jezusem.

Prymas:
"4 Piłat ponownie wyszedł na zewnątrz i powiedział im: "Oto wyprowadzam Go wam tu na zewnątrz, abyście się przekonali, że żadnej w Nim winy nie znajduję". 5 I wyszedł Jezus na zewnątrz, mając na sobie cierniową koronę i purpurową szatę. Wtedy rzekł im: "Oto ten Człowiek". 6 Gdy Go arcykapłani i strażnicy zobaczyli, zaczęli wrzeszczeć słowami: "Ukrzyżuj! Ukrzyżuj!" Rzekł im Piłat: "Weźcie Go wy i ukrzyżujcie, bo ja w Nim winy nie znajduję". 7 Judejczycy mu odpowiedzieli: "My mamy Prawo, a według Prawa powinien umrzeć, bo robi z siebie Syna Bożego". 8 Gdy te słowa Piłat usłyszał, jeszcze większe poczuł obawy. 9 Wszedł zatem znowu do pretorium i zapytał Jezusa: "Skąd Ty jesteś?" Jezus jednak nie udzielił mu odpowiedzi. 10 Piłat zatem mu rzekł: "Nie odpowiesz mi? Czy nie wiesz, że mam władzę zwolnić Cię i mam władzę Ciebie ukrzyżować?" 11 Jezus mu odrzekł: "Nie miałbyś żadnej władzy nade mną, gdyby ci jej nie dano z góry. Dlatego większy grzech ma ten, kto mnie tobie wydał". Oto słowo Boże."

Wierni:
"Bogu niech będą dzięki. Amen."

Monarcha klęka, a Prymas wkłada mu koronę na głowę.

Prymas:
"(imię monarchy) czy przyjmujesz tą koronę?"

Monarcha:
"Fiat, fiat, fiat! (Niech tak będzie)"

Prymas:
"(imię monarchy) pamiętaj, że władza twa pochodzi od Boga i od Boga jest Ci dana. Ja Cię koronuję na (tytuł i państwo) . In nomine Patri et Filii et Spiritus Sancti. Amen."

Monarcha:
"Amen."

Prymas nakłada koronę, następnie wszyscy śpiewają Te Deum, któremu towarzyszy wystrzał z dział i bicie w dzwony.


(-) Sanctitas Vestra Alexander I
Summus Pontifex Ecclesiae Universalis,
Primas Rotriae, Patriarcha et Episcopus Rotriae, etc

4
Zabawy i zainteresowania / Jaka ciekawa gazeta, a jaka mądra! ;D
« dnia: Niedziela, 09 Cze 2013, 17:42:14 »
Nawet nie wiedziałem, że coś takiego istnieje: ;D

http://www.indagacje.wurstlandia.org/

Jak myślicie Bracia, warto dodać to do działu Media? :D

5
Zabawy i zainteresowania / Terminator
« dnia: Czwartek, 04 Kwi 2013, 19:11:27 »
Takie śmieszne znalazłem, jest teraz Oktawa, więc chyba krotochwilność filmu nikogo nie zbulwersuje. ;)

http://www.youtube.com/watch?v=8hvYLWoZH0k

6
Plac Navona / Akt mianowania sekretarza
« dnia: Niedziela, 03 Mar 2013, 22:54:02 »
Cytuj


AKT MIANOWANIA SEKRETARZA

Ja, Pafnucy, Biskup Metropolita Grodziecki, legat w Burbonii etc. etc. uroczyście wyznaczam i mianuję swym osobistym sekretarzem
czcigodnego xiędza Francesco Gonzagę, proboszcza parafii pw. św. Hildegardy z Bingen, coby mej osobie pomocą służył,
oraz wparciem był przy pełnieniu biskupiej i pasterskiej posługi. W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.






(-) X. Bp. Pafnucy Karolina von Pyongyang und von Salvepol-Nova Vita

7
Plac Navona / Bardzo dziwne...
« dnia: Piątek, 01 Mar 2013, 17:17:44 »
Odeszło trzech kardynałów?! Czyżby to była prawda?

Przeglądając wczorajszego dnia forum byłem nawet radosny. Myślałem, iż jest to jakiś dość oryginalny żart najwyższych gremiów naszego państwa, urządzona na wzór ciprofloksjański maskarada, mająca swą ekstremalnością i nietypowym wykonaniem zaskoczyć społeczeństwo i je rozbawić.

Lecz jednak dzisiaj już mi nie jest do śmiechu. To poważny wstrząs dla naszego Państwa, wręcz katastrofa... I to wszystko przez nominację jednego purpurata? Aż się wierzyć nie chce...

8
Plac Navona / Abdykacja Benedykta XVI
« dnia: Poniedziałek, 11 Lut 2013, 13:50:19 »

9
Plac Navona / Hmm... Interesujące.
« dnia: Poniedziałek, 14 Sty 2013, 00:04:24 »
Zajrzałem ja dzisiaj sobie tak z ciekawości na stronę Brytanii, i oto co tam znalazłem:

http://brytaniaiirlandia.phorum.pl/viewtopic.php?f=67&p=185&sid=72b3176b4bf56ebaac2d83d7791afb42#p184

Czy my, jako Kościół, nie powinniśmy w tej kwestii... hmm... jakoś zareagować przypadkiem? ;D

10
Plac Navona / Mea Culpa...
« dnia: Wtorek, 23 Paź 2012, 23:33:25 »
Chyba trochę przesadziliśmy Bracia. Wszyscy. Zobaczcie, co znalazłem na forum Chambord:

http://chambord.mojeforum.net/viewtopic.php?t=28

Trochę głupio mi się zrobiło jak to przeczytałem. Głupio i jednocześnie wstyd. Bowiem zdałem sobie sprawę z tego, jak wiele prawdy w tych gorzkich słowach się znajduje. Potraktowaliśmy to państwo z góry, trochę obcesowo, niegrzecznie, zupełnie nie w stylu dawnej Rotrii... Teraz, kiedy nasz kraj się umocnił, rozwinął skrzydła i stał się naprawdę dużą, aktywną mikronacją - wychodzić z nas zaczął grzech pychy, wywyższania się... Bardzo to jest niedobre, i do niczego dobrego nie prowadzi...

Siłą naszej ojczyzny od zawsze była łagodność, tolerancja i przyjacielski stosunek do innych, nawet bardzo młodych, czy też słabych i małych krajów, nikt nigdy nie był tutaj z tego powodu krytykowany, a już nie daj Boże wyśmiewany... Takim podejściem do nowych, tych właśnie "państw - braci młodszych", bardzo niedobrym podejściem, zaczynamy przypominać pewną bardzo dużą - właśnie pyszną swoją wielkością mikronację, gdzie takie praktyki są powszechnie tolerowane, a nawet stanowią pretekst do dobrej zabawy, i poużywania sobie. U nas powinno być zupełnie inaczej - inny jest fundament Rotrii, inne też powinny być wartości przez nas tu uskuteczniane. Naszym obowiązkiem jest pomóc, pochylić się, wyciągnąć do nich dłoń...

Straszny czas nastąpi, jak zaczniemy spoglądać na świat przez pryzmat naszej "wielkości" i "wspaniałości"... Będzie to początek końca naszego państwa, a już na pewno jego wartościowej i unikalnej idei...

Może więc warto zastanowić się nad sobą, posypać głowę popiołem, i powiedzieć właśnie mea culpa? Jeszcze nie jest na to za późno...

11
Biblioteka Narodowa / Bulla "Dictatus patriarchae" - Innocenty I
« dnia: Czwartek, 11 Paź 2012, 21:23:30 »

JA INNOCENTY I BISKUP ROTRII SŁUGA SŁUG BOŻYCH ETC. Wielebnym braciom, Arcybiskupom, Biskupom i ukochanym synom Opatom, Przeorom, Dziekanom, Archidiakonom, Archiprezbiterom, oraz innym Prałatom, do których niniejszy list dojdzie, pozdrowienie i Apostolskie Błogosławieństwo. Anno Domini 09.08.2007 na mocy danego mi prawa ogłaszam Bulle Dictatus patriarchae.

1.   Tylko sam biskup Rotrii może być prawnie nazwany biskupem powszechnym.
2.   Tylko on sam może biskupów składać z godności lub do nich przywracać.
3.   Jemu wolno w razie potrzeby biskupów z miejsca na miejsce przenosić
4.   W całym Kościele wolno mu duchownych mianować, gdzie by chciał.
5.   Jedynie jemu samemu wolno, stosownie do wymagań czasu, nowe prawa wydawać, nowe gminy zakładać, ze zgromadzenia kanoników tworzyć opactwo, z drugiej strony dzielić bogate biskupstwo a ubogie łączyć.
6.   Żaden synod nie może bez jego rozkazu nazywać się powszechnym.
7.   Żaden przepis prawny i żadna księga kanonów (tj. praw kościelnych) nie ma mieć ważności bez jego woli.
8.   Orzeczenie jego przez nikogo nie może być zaczepione, on sam zaś może unieważniać(orzeczenia) wszystkich innych.
9.   Przez nikogo nie może być on sądzony.
10.   Nikomu nie wolno(sądownie) skazywać apelującego do stolicy apostolskiej.
11.   Bez zgromadzenia synodalnego może on biskupów składać z godności i na nowo przywracać.
12.   Tylko Patriarcha klątwę może nakładać.
13.   Z obłożonymi przez niego klątwą nie wolno przebywać w jednym domu.
14.   A jeśli kto by tych praw nie przestrzegał spotka go surowa kara.
15.   Dokument ten jest podstawą władzy każdego Patriarchy jest nie podważalny i nie naruszalny.
16.   Postanowienie wchodzi w życie z chwilą ogłoszenia.




(-)Summus Pontifex JW Innocentius I
Pontifex Maximus,
Patriarcha et Episcopus Rotria etc.

12
Biblioteka Narodowa / Dawny Kodeks Prawa Kanonicznego - Klemens II
« dnia: Czwartek, 11 Paź 2012, 21:14:43 »

NORMY OGÓLNE

Kan. 1 - Kanony tego Kodeksu dotyczą jedynie Kościoła Rotryjsko-Chrześcijańskiego.
Kan. 2 - Kodeks zazwyczaj nie określa obrzędów, jakie należy zachować w sprawowaniu czynności liturgicznych, dlatego obowiązujące dotychczas przepisy liturgiczne zachowują swoją moc, chyba że któreś z nich są przeciwne kanonom Kodeksu.
Kan. 3 - Kanony Kodeksu nie odwołują ani też nie zmieniają umów zawartych przez Stolicę Apostolską z krajami lub innymi społecznościami politycznymi. Zachowują one przeto swoją dotychczasową moc, chociażby nawet były przeciwne przepisom tego Kodeksu.
Kan. 4 - Prawa nabyte oraz przywileje udzielone dotychczas przez Stolicę Apostolską osobom fizycznym lub prawnym, a będące w użyciu i nie odwołane, pozostają nienaruszone, chyba że kanony tego Kodeksu wyraźnie je odwołują.
Kan. 5 -
§ 1. Istniejące dotychczas zwyczaje przeciwne przepisom niniejszych kanonów - tak powszechne, jak i partykularne - zostają całkowicie zniesione i w przyszłości nie dopuszcza się do ich wznowienia, jeśli zostały odrzucone przez kanony obecnego Kodeksu

§ 2. Zachowuje się istniejące dotychczas zwyczaje obok prawa, tak powszechne, jak i partykularne.

WIERNI

Tytuł I

OBOWIˇZKI I PRAWA WSZYSTKICH WIERNYCH

Kan. 6- Z racji odrodzenia w Chrystusie wszyscy wierni są równi co do godności i działania, na skutek czego każdy, zgodnie z własną pozycją i zadaniem współpracuje w budowaniu Ciała Chrystusowego.
Kan. 7 -
§ 1. Wierni zobowiązani są - każdy przez swoje własne działanie - zachować zawsze wspólnotę z Kościołem.
§ 2. Z wielką pilnością wierni powinni wypełniać obowiązki, którymi są związani zarówno wobec Kościoła powszechnego, jak i partykularnego, do którego należą zgodnie z przepisami prawa.
Kan. 8 - Wszyscy wierni, zgodnie z własną pozycją, winni starać się prowadzić życie święte, przyczyniać się do wzrostu Kościoła i ustawicznie wspierać rozwój jego świętości.
Kan. 9 - Wszyscy wierni mają obowiązek i prawo współpracy w tym, aby Boże przepowiadanie zbawienia rozszerzało się coraz bardziej na wszystkich ludzi każdego czasu i całego świata.
Kan. 10 -
§ 1. To, co pasterze, jako reprezentanci Chrystusa, wyjaśniają jako nauczyciele wiary albo postanawiają jako kierujący Kościołem, wierni, świadomi własnej odpowiedzialności, obowiązani są wypełniać z chrześcijańskim posłuszeństwem.
§ 2. Wierni mają prawo, by przedstawiać pasterzom Kościoła swoje potrzeby, zwłaszcza duchowe, jak również swoje życzenia.
§ 3. Stosownie do posiadanej wiedzy, kompetencji i zdolności, jakie posiadają, przysługuje im prawo, a niekiedy nawet obowiązek wyjawiania swojego zdania świętym pasterzom w sprawach dotyczących dobra Kościoła, oraz - zachowując nienaruszalność wiary i obyczajów, szacunek wobec pasterzy, biorąc pod uwagę wspólny pożytek i godność osoby - podawania go do wiadomości innym wiernym.
Kan. 11 - Wierni mają prawo otrzymywać pomoce od swoich pasterzy z duchowych dóbr Kościoła, zwłaszcza zaś słowa Bożego i sakramentów.
Kan. 12 - Wiernym przysługuje prawo sprawowania kultu Bożego, zgodnie z przepisami własnego obrządku, zatwierdzonego przez prawowitych pasterzy Kościoła, jak również podążania własną drogą życia duchowego, zgodną jednak z doktryną Kościoła.
Kan. 13 - Wierni mają prawo swobodnego zakładania stowarzyszeń i kierowania nimi dla celów miłości lub pobożności albo dla ożywiania chrześcijańskiego powołania w świecie, a także odbywania zebrań dla wspólnego osiągnięcia tych celów.
Kan. 14 - Wszyscy wierni, którzy uczestniczą w misji Kościoła, mają prawo, by przez własne inicjatywy, każdy zgodnie ze swoim stanem i pozycją, popierali lub podtrzymywali apostolską działalność. Żadna jednak inicjatywa nie może sobie przypisywać miana katolickiej, jeśli nie otrzyma zgody kompetentnej władzy kościelnej.
Kan. 15 - Wierni, którzy to przez chrzest są powoływani do prowadzenia życia zgodnego z doktryną ewangeliczną, posiadają prawo do wychowania chrześcijańskiego, przez które mają być odpowiednio przygotowywani do osiągnięcia dojrzałości osoby ludzkiej i jednocześnie do poznania i przeżywania tajemnicy zbawienia.
Kan. 16 - Ci którzy zajmują się świętymi naukami, korzystają ze słusznej wolności poszukiwania, jak również roztropnego wypowiadania swojego zdania w sprawach, w których są specjalistami, z zachowaniem jednak posłuszeństwa należnego Nauczycielskiemu Urzędowi Kościoła.
Kan. 17 - Wszyscy wierni mają prawo być wolni od jakiegokolwiek przymusu w wyborze stanu życia.
Kan. 18 - Nikomu nie wolno bezprawnie naruszać dobrego imienia, które ktoś posiada, ani też naruszać prawa każdej osoby do ochrony własnej intymności.
Kan. 19 -
§ 1. Wiernym przysługuje legalne dochodzenie i obrona przysługujących im w Kościele uprawnień na właściwym forum kościelnym według przepisów prawa.
§ 2. Wierni, jeżeli zostali wezwani przed sąd przez kompetentną władzę, mają prawo, by byli sądzeni z zachowaniem przepisów prawa, stosowanych ze słusznością.
§ 3. Wiernym przysługuje prawo, by nie nakładano na nich kar kanonicznych, jak tylko zgodnie z przepisami ustawy.
Kan. 20 -
§ 1. Wierni mają obowiązek zaradzić potrzebom Kościoła, aby posiadał środki konieczne do sprawowania kultu, prowadzenia dzieł apostolstwa oraz miłości, a także do tego, co jest konieczne do godziwego utrzymania szafarzy.
§ 2. Obowiązani są także do popierania sprawiedliwości społecznej, jak również, pamiętając o przykazaniu Pana, do udzielania pomocy biednym z własnych dochodów.
Kan. 21 -
§ 1. W wykonywaniu swoich praw - czy to indywidualnie, czy zrzeszeni w stowarzyszeniach - wierni powinni mieć na uwadze dobro wspólne Kościoła, uprawnienia innych oraz własne obowiązki wobec drugich.
§ 2. Ze względu na dobro wspólne, przysługuje władzy kościelnej prawo domagania się, by wierni korzystali z umiarem z przysługujących im praw.

Rozdział II

OBOWIˇZKI I PRAWA DUCHOWNYCH

Kan. 22 - Duchowni mają szczególny obowiązek okazywania szacunku i posłuszeństwa Patriarsze oraz każdy własnemu ordynariuszowi.
Kan. 23 -
§ 1. Tylko duchowni mogą otrzymać urzędy, do wykonywania których wymaga się władzy święceń albo kościelnej władzy rządzenia.
§ 2. Duchowni mają obowiązek - chyba że usprawiedliwia ich prawnie uznana przeszkoda - przyjąć i wiernie wypełnić zadanie powierzone im przez własnego ordynariusza.
Kan. 24 -
§ 1. Wszyscy duchowni, zwłaszcza że podejmują to samo dzieło, mianowicie budowanie Chrystusowego Ciała, winni być złączeni ze sobą węzłem braterstwa i modlitwy oraz współpracować między sobą, według przepisów prawa partykularnego.
§ 2. Duchowni powinni uznać i popierać misję, jaką świeccy, każdy według swojej roli, wykonują w Kościele i świecie.
Kan. 25 -
§ 1. Duchowni w swoim życiu z szczególnej racji obowiązani są dążyć do świętości, zwłaszcza że - będąc konsekrowani Bogu z nowego tytułu przez przyjęcie święceń - stają się szafarzami Bożych tajemnic dla służenia Jego ludowi.
§ 2. Aby mogli osiągnąć tę doskonałość:

1° powinni przede wszystkim wiernie i niestrudzenie wypełniać obowiązki pasterskiej posługi;
2° mają posilać swoje duchowe życie z podwójnego stołu: Pisma świętego i Eucharystii; stąd usilnie zachęca się kapłanów, aby codziennie sprawowali Ofiarę eucharystyczną, diakonów zaś, by w jej składaniu codziennie uczestniczyli;
3° kapłani a także diakoni przygotowujący się do prezbiteratu mają obowiązek odmawiać codziennie liturgię godzin, zgodnie z własnymi i zatwierdzonymi księgami liturgicznymi, natomiast diakoni stali mają odmawiać jej część, określoną przez Konferencję Episkopatu;
4° obowiązani są również do odprawiania rekolekcji, według przepisów prawa partykularnego;
5° zachęca się, by regularnie oddawali się rozmyślaniu, często przystępowali do sakramentu pokuty, oddawali szczególną cześć Bogurodzicy Dziewicy i praktykowali inne powszechne i partykularne środki uświęcenia.
Kan. 26 -
§ 1. Duchowni obowiązani są zachować ze względu na Królestwo niebieskie doskonałą i wieczystą wstrzemięźliwość; i dlatego zobowiązani są do celibatu, który jest szczególnym darem Bożym, dzięki któremu święci szafarze mogą niepodzielnym sercem łatwiej złączyć się z Chrystusem a także swobodniej oddać się służbie Bogu i ludziom.
§ 2. Duchowni powinni odnosić się z należytą roztropnością do osób do których uczęszczanie mogłoby narazić na niebezpieczeństwo ich obowiązek zachowania wstrzemięźliwości lub wywołać zgorszenie wiernych.
§ 3. Biskup diecezjalny może wydać bardziej szczegółowe normy w tej sprawie i oceniać w poszczegóLnych przypadkach zachowanie tego obowiązku.
Kan. 27 -
§ 1. Duchowni diecezjalni mają prawo zrzeszania się z innymi dla osiągnięcia celów zgodnych ze stanem duchownym.
§ 2. Duchowni diecezjalni powinni w sposób szczególny doceniać te stowarzyszenia, które - mając statuty zatwierdzone przez kompetentną władzę - przez odpowiedni i właściwie zatwierdzony sposób życia oraz braterską pomoc pobudzają własną świętość w wykonywaniu posługi, jak również sprzyjają pogłębianiu więzi między sobą i z własnym biskupem.
§ 3. Duchowni powinni się powstrzymać od zakładania lub przynależności do stowarzyszeń, których cel albo działalność nie dadzą się pogodzić z obowiązkami właściwymi stanowi duchownemu lub mogłyby przeszkadzać w sumiennym wypełnianiu zadania zleconego im przez kompetentną władzę kościelną.
Kan. 28 -
§ 1. Duchowni również po przyjęciu kapłaństwa powinni kontynuować studia teologiczne. Niech się starają postępować za tą solidną doktryną, opartą na Piśmie świętym, przekazanąa przez przodków i powszechnie przyjętą przez Kościół, która jest określona zwłaszcza w dokumentach Soborów i Biskupów, unikając świeckich nowości oraz fałszywej wiedzy.
§ 2. Powinni się także zapoznawać z innymi naukami, zwłaszcza z tymi, które wiążą się ze świętymi, przede wszystkim gdy ułatwiają wykonywanie pasterskiej posługi.
Kan. 29 - Bardzo zaleca się duchownym jakąś formę życia wspólnego, a tam, gdzie ono istnieje, należy je wedle możności zachować.

Kan. 30
§ 1. Duchowni powinni prowadzić życie proste i powstrzymywać się od wszystkiego, co trąci próżnością.
§ 2. Z dóbr, które im przypadły z racji wykonywania kościelnego urzędu, to, co im zbywa po zapewnieniu godziwego utrzymania i wypełnieniu wszystkich obowiązków własnego stanu, niech zechcą przeznaczyć na dobro Kościoła i dzieła miłości.
Kan. 31 -
§ 1. Duchowni, chociażby nie piastowali urzędu rezydencjalnego, nie powinni jednak na dłuższy czas, który należy określić prawem partykularnym, opuszczać swojej diecezji bez zezwolenia - przynajmniej domniemanego - własnego ordynariusza.
§ 2. Przysługuje im zaś prawo do należnych i wystarczających corocznych wakacji, określonych prawem powszechnym lub partykularnym.
Kan. 32 - Duchowni powinni nosić odpowiedni strój kościelny, według przepisów wydanych przez Konferencję Episkopatu a także zwyczajów miejscowych, zgodnych z przepisami prawa.
Kan. 33 -
§ 1. Duchowni powinni powstrzymać się od tego wszystkiego, co wprost nie przystoi ich stanowi, według przepisów prawa partykularnego.
§ 2. Duchowni niech unikają tego, co chociaż nie jest nieprzyzwoite, jednak obce stanowi duchownemu.
§ 3. Duchownym zabrania się przyjmowania publicznych urzędów, z którymi łączy się udział w wykonywaniu władzy świeckiej.
§ 4. Bez pozwolenia własnego ordynariusza nie wolno duchownym podejmować zarządu dóbr należących do świeckich albo świeckich urzędów, z którymi łączy się obowiązek składania rachunków; nie wolno im ręczyć, nawet własnym majątkiem, bez porozumienia się z własnym ordynariuszem, powinni też się powstrzymać od podpisywania weksli, przez które mianowicie przyjmuje się obowiązek wypłacenia pieniędzy, bez żadnego rozstrzygania sprawy.
Kan. 34 - Zabrania się duchownym uprawiania transakcji osobiście lub przez innych, czy to na własną, czy na korzyść innych, chyba że za zgodą legalnej władzy kościelnej.
Kan. 35 -
§ 1. Duchowni powinni jak najbardziej popierać zachowanie między ludźmi pokoju i zgody, opartej na sprawiedliwości.
§ 2. Nie mogą brać czynnego udziału w partiach politycznych ani w kierowaniu związkami zawodowymi, chyba że - zdaniem kompetentnej władzy kościelnej - będzie wymagała tego obrona praw Kościoła lub rozwój dobra wspólnego.

ROZDZIAŁ III WSPÓLNOTY ZAKONNE

Kan. 36 – Zakony powołuje jedynie Patriarcha rotryjski.
§1. Wspólnota zakonna może się powoływać na wartości chrześcijańskie jedynie poprzez uznanie jej przez Kościół Powszechny.
§2. Kościół Powszechny zezwala na powstawanie Wspólnot zakonnych, lecz zakony wyłączone spod jurysdykcji Państwa Kościelnego nie uzaje się za wspólnoty duchowe, lecz świeckie.
Kan. 37 – Wspólnoty zakonne nie uznawane w żaden sposób przez Kościół Powszechny, oraz Wspólnoty które Kościoła nie uznają wyłącza z Kościoła i uznaje za samozwańcze i głoszące herezję.
§1. Kościół Powszechny nie bierze odpowiedzialności za działania ww. wspólnot, gdyż do Kościoła nie należą.

ROZDZIAŁ IV KONGREGACJA ŚWIĘTEGO OFICJUM

Tytuł I

INSTYTUCJA KONGREGACJI ŚWIĘTEGO OFICJUM

Kan. 38 - Organem sądowniczym św. Kościoła Rotrii jest Kongregacja Świętego Oficjum.
Kan. 39 - Podstawowym zadaniem Kongregacji jest dbanie o prawowierne głoszenie i obronę wiary chrześcijańskiej w całym Kościele
Kan. 40 - Do jej kompetencji należą wszystkie sprawy, dotyczące doktryny wiary lub moralności.
Kan. 41 - Kongregacja jest odpowiedzialna za weryfikację pism teologicznych pod kątem zgodności z wiarą chrześcijańską.
Kan. 42 - Kongregacja jest odpowiedzialna za jedność i trwałość kościoła.
§ 1. Zwalczanie herezji i wszelkich jej objawów.
§ 2. Dbałość o jedność wyznaniową
§ 3. Pełni rolę organu ścigania.
Kan. 43 - Kongregacja publikuje deklaracje dotyczące konkretnych pytań z zakresu wiary i moralności.

ROZDZIAŁ V PRZESTĘPSTWA I KARY W OGÓLNOŚCI

Tytuł I

KARANIE PRZESTĘPSTW W OGÓLNOŚCI

Kan. 44 - Kościół posiada wrodzone i własne prawo wymierzania sankcji karnych wiernym popełniającym przestępstwo.
§ 1. Sankcjami karnymi w Kościele są:
1° kary poprawcze czyli cenzury.
2° kary ekspiacyjne
§ 2. Ustawa może ustanowić inne kary ekspiacyjne, które pozbawiają wiernego jakiegoś dobra duchowego lub doczesnego i odpowiadają nadrzyrodzonemu celowi Kościoła.
§ 3. Ponadto stosowane są środki zaradcze i pokuty, pierwsze głównie dla zapobieżenia przestępstwom, drugie zaś raczej dla zastąpienia kary lub jej zwiększenia.

Tytuł II

USTAWA KARNA I NAKAZ KARNY

Kan. 45 - Kara jest najczęściej karą wymierzaną wyrokiem, to jest taką, iż nie wiąże winnego, jeśli nie zostanie wymierzona; jest zaś karą wiążącą mocą samego prawa, tak iż wiąże przez sam fakt popełnienia przestępstwa, jeśli to wyraźnie postanawia ustawa lub nakaz.
§ 1. Kto posiada władzę ustawodawczą, może również wydawać ustawy karne; może także swoimi ustawami zabezpieczyć odpowiednią karą prawo Boże lub ustawę kościelną wydaną przez wyższą władzę, przy zachowaniu granic swojej kompetencji z racji terytorium lub osób.
§ 2. Ustawa może sama określać karę lub pozostawiać jej określenie roztropnemu uznaniu sędziego.
§ 3. Ustawa partykularna może także do kar ustanowionych prawem powszechnym za jakieś przestępstwo dołączyć inne, ale nie powinna tego czynić bez bardzo poważnej konieczności. Jeśli zaś ustawa powszechna grozi karą nieokreśloną lub fakultatywną, ustawa partykularna może również w jej miejsce ustanowić karę określoną lub obowiązkową.
Kan. 46 - Biskupi diecezjalni powinni troszczyć się, aby - o ile to możliwe - w tym samym państwie lub regionie były ustanawiane, jeśli mają być, jednakowe ustawy karne.
Kan. 47 - Kary należy o tyle ustanawiać, o ile są rzeczywiście konieczne do lepszego zachowania dyscypliny kościelnej. Kara zaś wydalenia ze stanu duchownego nie może być ustanowiona ustawą partykularną.
Kan. 48 - Ustawodawca nie powinien grozić karami wiążącymi mocą samego prawa, jak tylko za jakieś poszczególne przestępstwa umyślne, które mogą wywołać poważniejsze zgorszenie lub nie mogą być skutecznie ukarane karami wymierzanymi wyrokiem. Cenzur zaś, zwłaszcza ekskomuniki, nie powinien ustanawiać, jak tylko z największym umiarem i jedynie za cięższe przestępstwa.

Tytuł III

PODMIOT SANKCJI KARNYCH

Kan. 49 - Habitualnie pozbawionych używania rozumu uważa się za niezdolnych do popełnienia przestępstwa, chociażby wydawali się zdrowi w chwili przekraczania ustawy lub nakazu.
Kan. 50 - Nie podlega żadnej karze, kto w chwili przekraczania ustawy lub nakazu:
1°. nie ukończył jeszcze szesnastego roku życia;
2°. naruszył ustawę lub nakaz z ignorancji niezawinionej; na równi zaś z ignorancją stoi nieuwaga i błąd;
3°. działał pod wpływem przymusu fizycznego lub na skutek przypadku, którego nie mógł przewidzieć lub przewidzianemu zapobiec;
4°. działał pod wpływem chociażby względnie tylko ciężkiej bojaźni albo z konieczności lub wskutek wielkiej niedogodności, jeśli czynność nie jest wewnętrznie zła ani nie powoduje szkody dusz;
5°. działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, zachowując należny umiar;
Kan. 51 -
§ 1. Sprawca przekroczenia nie jest wolny od kary, lecz kara przewidziana ustawą lub nakazem powinna być złagodzona, jeśli przestępstwo zostało popełnione:
1°. przez tego, kto posiadał tylko niezupełne używanie rozumu;
2°. przez tego, kto nie posiadał używania rozumu wskutek zawinionego nadużycia alkoholu lub podobnego zaburzenia umysłowego;
3°. na skutek poważnego wzburzenia uczuciowego, które jednak nie wyprzedziło i nie przekreśliło całkowicie świadomości i zgody woli, jeśli samo wzburzenie nie zostało dobrowolnie wywołane lub nie było podtrzymywane;
4°. przez małoletniego, który ukończył szesnasty rok życia;
5°. przez tego, kto działał przymuszony ciężką bojaźnią, chociażby tylko względnie, albo z konieczności lub wielkiej niedogodności, jeśli przestępstwo jest wewnętrznie złe lub powoduje szkodę dusz;
6°. przez tego, kto działał w zgodnej z prawem obronie własnej lub kogoś innego przeciwko niesprawiedliwemu napastnikowi, ale nie zachował koniecznego umiaru;
7°. przeciwko poważnie i niesłusznie prowokującemu;
8°. przez tego, kto z własnej winy był błędnie przekonany, że zachodzi jedna z okoliczności;
9°. przez tego, kto bez winy nie wiedział, że do ustawy lub nakazu została dołączona kara;

Kan. 53 - Ignorancja ciężko zawiniona, czyli przewrotna lub umyślna, nigdy nie może być brana pod uwagę w stosowaniu przepisów kan.50,51; również nietrzeźwość lub inne zaburzenia umysłowe, jeśli były celowo spowodowane dla popełnienia przestępstwa albo wytłumaczenia się od winy oraz wzburzenie uczuciowe umyślnie wzbudzone lub podtrzymywane.
Kan. 54 -
§ 1. Sędzia może ukarać surowiej niż przewiduje to ustawa lub nakaz:
1°. tego, kto po skazaniu lub deklaracji kary dopuszcza się przestępstwa, tak iż na podstawie towarzyszących okoliczności można roztropnie wnioskować o uporze w złej woli;
2°. tego, kto posiada jakąś godność albo nadużywa władzy lub urzędu dla popełnienia przestępstwa;
3°. przestępcę, który w wypadku kary ustanowionej za przestępstwo zawinione nieumyślnie, przewidział skutek, a jednak nie podjął takich środków ostrożności dla jego uniknięcia, które by podjął każdy sumienny człowiek.
Kan. 55 -
§ 1. Kto uczynił coś dla dokonania przestępstwa albo czegoś zaniechał, jednak bez własnej woli nie zdołał go dokonać, nie podlega karze ustanowionej za popełnione przestępstwo, chyba że ustawa lub nakaz inaczej zastrzega.
§ 2. Jeśli czynności lub zaniechania z natury swojej prowadzą do dokonania przestępstwa, sprawcy można wyznaczyć pokutę lub środek karny, chyba że dobrowolnie odstąpił od zapoczątkowanego wykonywania przestępstwa. Jeśli zaś wynikło zgorszenie albo poważna szkoda lub niebezpieczeństwo, sprawca, chociaż samorzutnie zaprzestał działania, może być ukarany jakąś sprawiedliwą karą, mniejszą jednak od przewidzianej za przestępstwo dokonane.
Kan. 56 -
§ 1. Jeśli na głównego sprawcę są ustanowione kary wymierzane wyrokiem, ci, którzy po wspólnym powzięciu przestępczego zamiaru współdziałają w przestępstwie, a nie są w ustawie lub nakazie wyraźnie wymienieni, podlegają tym samym karom albo innym takiej samej lub mniejszej ciężkości.
§ 2. Karze wiążącej mocą samego prawa dołączonej do przestępstwa podlegają wspólnicy nie wymienieni w ustawie lub nakazie, jeśli bez ich udziału przestępstwo nie byłoby dokonane, a kara jest tej natury, że może ich dotyczyć; w przeciwnym razie mogą podlega karze wymierzanej wyrokiem.
Kan. 57 -Przestępstwo, które polega na oświadczeniu albo na innym ujawnieniu woli, doktryny lub wiedzy, należy uważać za niedokonane, jeśli nikt nie spostrzegł tego oświadczenia lub ujawnienia.

Część II - KARY ZA POSZCZEGÓLNE PRZESTĘPSTWA

Tytuł I

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO RELIGII I JEDNOŚCI KOŚCIOŁA

Kan. 58 -
§ 1. Odstępca od wiary, heretyk lub schizmatyk podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa.
§ 2. Jeśli tego domaga się długotrwały upór lub wielkość zgorszenia, można dołączyć także inne kary, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
Kan. 59 -Winny zakazanego uczestnictwa w rzeczach świętych ma być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 61 - Kto postacie konsekrowane porzuca albo w celu świętokradczym zabiera lub przechowuje, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa, zarezerwowanej Stolicy Apostolskiej; duchowny może być ponadto ukarany inną karą, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
Kan. 62 - Kto stwierdzając lub przyrzekając coś wobec władzy kościelnej dopuszcza się krzywoprzysięstwa, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 63 - Kto w publicznym widowisku, w kazaniu, w rozpowszechnionym piśmie albo w inny sposób przy pomocy środków społecznego przekazu, wypowiada bluźnierstwo, poważnie narusza dobre obyczaje albo znieważa religię lub Kościół bądź wywołuje nienawiść lub pogardę, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

Tytuł II

PRZESTĘPSTWA PRZECIWKO WŁADZY KOŚCIELNEJ I WOLNOŚCI KOŚCIOŁA

Kan. 64 -
§ 1. Kto stosuje przymus fizyczny wobec Biskupa Rotryjskiego, podlega ekskomunice, wiążącej mocą samego prawa, zarezerwowanej Stolicy Apostolskiej; jeśli jest duchownym, można dodać stosownie do ciężkości przestępstwa także inną karę, nie wyłączając wydalenia ze stanu duchownego.
§ 2. Kto czyni to względem posiadającego sakrę biskupią, podlega interdyktowi wiążącemu mocą samego prawa, a jeśli jest duchownym, również suspensie wiążącej mocą samego prawa.
§ 3. Kto stosuje przymus fizyczny wobec duchownego lub zakonnika, z pogardy dla wiary, Kościoła, władzy lub posługi kościelnej, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 65 - Powinien być sprawiedliwie ukarany:
kto poza wypadkiem, o którym w kan. 58, § 1, głosi naukę potępioną przez Biskupa Rotryjskiego lub przez sobór powszechny, bądź z uporem odrzuca naukę , i nie odwołuje tego mimo upomnienia ze strony Stolicy Apostolskiej lub ordynariusza;
2°. kto w inny sposób okazuje nieposłuszeństwo Stolicy Apostolskiej, ordynariuszowi lub przełożonemu, którzy zgodnie z prawem coś nakazują lub czegoś zakazują, i po upomnieniu trwa w nieposłuszeństwie.
Kan. 66- Kto od aktu Biskupa Rotryjskiego odwołuje się do soboru powszechnego lub do Kolegium, winien być ukarany cenzurą.
Kan. 67 -Kto publicznie wzbudza niechęć lub nienawiść podwładnych względem Stolicy Apostolskiej lub ordynariusza z powodu jakiegoś aktu władzy lub posługi kościelnej albo prowokuje podwładnych do nieposłuszeństwa wobec nich, winien być ukarany interdyktem lub innymi sprawiedliwymi karami.
Kan. 68 - Kto zapisuje się do stowarzyszenia działającego w jakikolwiek sposób przeciw Kościołowi, powinien być ukarany sprawiedliwą karą; kto zaś popiera tego rodzaju stowarzyszenie lub nim kieruje, powinien być ukarany interdyktem.
Kan. 69 - Ci, którzy przeszkadzają w swobodnym wypełnianiu posługi, wyboru lub władzy kościelnej albo w zgodnym z prawem korzystaniu z dóbr sakralnych lub innych dóbr kościelnych, albo wywierają nacisk na wyborcę lub wybranego bądź tego, kto wykonał akt władzy lub posługę kościelną, może być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 70 - Kto profanuje rzecz świętą, ruchomą czy nieruchomą, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 71 - Kto alienuje dobra kościelne bez przepisanego prawem zezwolenia, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.

Tytuł III

UZURPACJA KOŚCIELNYCH ZADAŃ ORAZ PRZESTĘPSTWA W ICH WYKONYWANIU

Kan. 72 -
§ 1. Kapłan, który działa wbrew Patriarsze , podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa, zarezerwowanej Stolicy Apostolskiej.
§ 2. Podlega wiążącej mocą samego prawa karze interdyktu lub, jeśli jest duchownym, suspensy:
1°. kto nie mając święceń kapłańskich usiłuje sprawować posługę ;
§ 3. W wypadkach, o których w § 1, można odpowiednio do ciężkości przestępstwa dołączyć inne kary, nie wyłączając ekskomuniki.
Kan. 74 - Kto stosując symonię sprawuje lub przyjmuje sakrament, powinien być ukarany interdyktem lub suspensą.
Kan. 75 -
§ 1. Ktokolwiek uzurpuje sobie urząd kościelny, powinien być ukarany sprawiedliwą karą.
§ 2. Uzurpacji równa się niezgodne z prawem zatrzymanie urzędu po jego pozbawieniu lub ustaniu.
Kan. 76 - Biskup, który bez patriarszego mandatu konsekruje kogoś na biskupa, a także ten, kto od niego konsekrację przyjmuje, podlegają ekskomunice wiążącej mocą samego prawa, zastrzeżonej Stolicy Apostolskiej.
Kan. 77 - Biskup, który wyświęcił obcego podwładnego bez zgodny patriarchy , podlega przez rok zakazowi udzielania święceń. Kto zaś przyjął święcenia, jest mocą samego faktu suspendowany od przyjętego święcenia.
Kan. 78 -Kto niezgodnie z prawem sprawuje zadanie kapłańskie lub inną świętą posługę, może być ukarany sprawiedliwą karą.
Kan. 79 - Kto niezgodnie z prawem czerpie zysk z ofiar mszalnych, powinien być ukarany cenzurą lub inną sprawiedliwą karą.
Kan. 80-Kto cokolwiek daruje lub przyrzeka, aby ktoś wypełniając zadanie w Kościele coś niezgodnie z prawem uczynił lub opuścił, ma być ukarany sprawiedliwą karą; również ten, kto te dary lub przyrzeczenia przyjmuje.
Kan. 81 - Kapłan, który w akcie spowiedzi albo z okazji lub pod jej pretekstem nakłania penitenta do grzechu przeciw szóstemu przykazaniu Dekalogu, powinien być stosownie do ciężkości przestępstwa ukarany suspensą, zakazami lub pozbawieniami, a w przypadkach poważniejszych wydalony ze stanu duchownego.
Kan. 82 -
§ 1. Spowiednik, który narusza bezpośrednio tajemnicę sakramentalną, podlega ekskomunice wiążącej mocą samego prawa, zastrzeżonej Stolicy Apostolskiej. Gdy zaś narusza ją tylko pośrednio, powinien być ukarany stosownie do ciężkości przestępstwa.
§ 2. Tłumacz i inni, którzy naruszają tajemnicę, powinni być ukarani sprawiedliwą karą, nie wyłączając ekskomuniki.
Kan. 83 -
§ 1. Kto nadużywa władzy lub zadania, powinien być ukarany stosownie do wielkości czynu lub zaniedbania, nie wyłączając pozbawienia urzędu, chyba że za to nadużycie jest już ustanowiona kara ustawą lub nakazem.
§ 2. Kto zaś wskutek zawinionego zaniedbania podejmuje lub pomija bezprawnie z czyjąś szkodą akt władzy kościelnej, posługi albo zadania, powinien być sprawiedliwie ukarany.

Tytuł IV

PRZESTĘPSTWO FAŁSZU

Kan. 84 -
§ 1. Kto fałszywie donosi przełożonemu kościelnemu na spowiednika o przestępstwie, podlega interdyktowi wiążącemu mocą samego prawa, a jeśli jest duchownym, także suspensie.
§ 2. Kto składa przełożonemu kościelnemu inne oszczercze doniesienie o przestępstwie lub w inny sposób narusza czyjeś dobre imię, może być ukarany sprawiedliwą karą, nie wyłączając cenzury.
§ 3. Oszczerca może być także zmuszony do dokonania odpowiedniego zadośćuczynienia.
Kan. 85 - Stosownie do ciężkości przestępstwa, może być ukarany sprawiedliwą karą:
1°. kto sporządza fałszywy dokument kościelny lub prawdziwy zmienia, niszczy, ukrywa, albo posługuje się fałszywym lub zmienionym;
2°. kto w sprawie kościelnej posługuje się innym fałszywym lub zmienionym dokumentem;
3°. kto w publicznym dokumencie kościelnym potwierdza fałsz.

13
Biblioteka Narodowa / Konstytucja Państwa Kościelnego - Klemens II
« dnia: Czwartek, 11 Paź 2012, 20:29:24 »
Preambuła



Mając na względzie poszanowanie historii wiary chrześcijańskiej,
jej wartości, tradycje, oraz priorytety w trosce o przyszłość naszego kraju
My obywatele Rotrii ustanawiamy niniejszą konstytucję dla gwarancji
podstawowych praw ludzkich, obywatelskich, wyznaniowych
Aby działanie organów państwowych było oparte na uniwersalnych zasadach
społecznych, a także specjalnych doktrynach odpowiednich poszczególnym organom.





Rozdział I
Państwo

Art.1
Państwa pełna nazwa brzmi Państwo Kościelne Rotria (dalej zwana Rotrią).

Art. 2
Rotria jest teokracją elekcyjną.

Art. 3
1. Flaga Rotrii jest przedstawiona w załączniku 1.
2. Godło Rotrii jest przedstawione w załączniku 2.
3. Hymnem Rotrii jest utwór „Herzliebster Jesu”, tekst i melodia załączone w załączniku 3
4. Flaga, Godło i Hymn są nierozłącznymi elementami państwowości, oraz władzy Rotrii i podlegają ochronie prawnej.

Art. 4
Rotria jest państwem-miastem, położonym między Monarchią Austro-Węgier od wschodu, Tauchirą pod przewodnictwem Natanii od południa, a także Monderią z zachodu, północnego zadodu i północy.

Art. 5
W Rotrii językiem urzędowym jest Język Polski. Uznawana jest tytulatura w językach Polskim, Łacińskim i Niemieckim.

Art. 6
1. Konstytucja Rotrii jest niepodważalnym i najwyższym prawem w państwie.
2. Żadne akty prawne nie mogą być sprzeczne z konstytucją.

Art. 7
1. Szczególnie Zakazane jest istnienie organizacji odwołujących się do skrajnych ideologii nazizmu i komunizmu, organizacji nawołujących do łamania prawa, a także tych, które dopuszczają nienawiść rasową bądź międzynarodowościową.
2. Istnienie innych organizacji jest zgodne z prawem, lecz wymaga zarejestrowania przez Świętą Inkwizycję (system zatwierdzania określa inna ustawa).
3. Zakazane jest nawoływanie do skrajnych ideologii nazizmu i komunizmu, nawołujących do łamania prawa, a także tych, które dopuszczają nienawiść rasową bądź międzynarodowościową.

Art. 8
1. Siły Zbrojne Państwa Kościelnego Rotria jest to nazwa wyłączna dla Armii Rotrii
2. Siły Zbrojne Państwa Kościelnego podlegają Patriarsze lub osobie określonej w oddzielnym dekrecie.

Art. 9
1. Pełnię władzy w państwie sprawuje Patriarcha
2. Władzą Ustawodawczą jest Patriarcha, oraz Rady Pomocnicze, Władzę wykonawczą sprawuje Patriarcha i powołani przez niego ludzie wyznaczeni do specjalnych zadań.
3. Władzę sądowniczą Sprawuje Święte Oficjum, zwane Świętą Inkwizycją.



Rozdział II
Patriarcha i Rady Pomocnicze


Art. 10
1. Głową Kościoła Rotijsko-Chrześcijańskiego jest Patriarcha.
2. Przywódcą Rotrii jest Patriarcha wybierany w specjalnych wyborach zwanych konklawe.

Art. 11
Patriarcha:
- Reprezentuje Rotrię
- Określa skład i kompetencje Rad Pomocniczych
- Sprawuje władze Ustawodawczą oraz Wykonawcza,
- Powołuje i odwołuje kapłanów, a także mianuje i odwołuje wyższych dostojników kościelnych.
- ustanawia i rozwiązuje instytucje państwowe, oraz powołuje i odwołuje osoby zarządzające nimi.
- ma moc prawodawstwa, oraz wydawania postanowień w sytuacjach nieokreślonych prawnie
- ma moc stosowania prawa amnestii, łaski oraz mianowania rpersona non gratar1;
- posiada władzę do tworzenia i znoszenia odznaczeń, oraz do ich nadawania, oraz odbierania
- w razie swojej nieobecności powołuje regenta pełniącego jego władzę do powrotu.

Art. 12
Uchwalone prawo może zostać anulowane, bądź cofnięte do ponownego rozpatrzenia na wniosek jednogłośny, Rady Pomocniczej, bądź Wielkiego Inkwizytora.

Art. 13
W razie bezpośredniego zagrożenia suwerenności Rotrii, zagrożenia spójności państwa, niebezpieczeństwa zagrożenia poprawnego funkcjonowania, a konstytucja i prawo nie pozwalają na załagodzenie problemu Patriarcha ma prawo wprowadzenia stanu nadzwyczajnego: Stanu Wojennego, lub Stanu Wyjątkowego.

Art. 14
1. Władze Rotrii prowadzą politykę wewnętrzną i zewnętrzną Rotrii, w zakresie i na zasadach określanych przez Patriarchę w porozumieniu z Radami Pomocniczymi.
2. Władze składają się z Patriarchy, Rad Pomocniczych.



Rozdział IV
Rady Pomocnicze i Inicjatywy prawne


Art. 16
1. Rady Pomocnicze mogą zostać rozwiązane przez Patriarchę, gdy członkowie Rady nie wywiązują swoich obowiązków w sposób należyty, jeśli co najmniej 2 członków jest nieaktywnych, a reszta nie utrzymuje w ryzach Rady. Na wniosek Wielkiego Inkwizytora, jako przewodnika Świętej Inkwizycji, gdzie Rada Inkwizycyjna jednogłośnie zadecydowała złożenie wniosku.
2. Rady Pomocnicze zostają zawieszone, bądź rozwiązane, gdy Święta Inkwizycja posiada przesłanki o korupcji, bądź łamaniu prawa przez członka, bądź członków rady. Zawieszenie, bądź rozwiązanie musi być adekwatne do zarzucanych czynów.

Art. 17
1. Pracami Rad Pomocniczych kieruje Szef Rady r16;Pomocniczejr17;(nazwa Pomocnicza jest zamienna i jest możliwość obrania nazwy dwóch głównych Rad, np. Szef Rady Wewnętrznej, etc. bądź innej w razie stworzenia innej, nowej)
2. Zwierzchnikiem wszystkich rad jest Patriarcha i to on sprawuje nadrzędną władzę nad wszystkimi.

Art. 18
Inicjatywę ustawodawczą posiadają:
- Patriarcha
- Rady Pomocnicze
- Grupa ponad 10% obywateli.

Art. 19
1. Uchwały zatwierdza ją wewnętrznie Rada Pomocnicza adekwatna dla ustawy, a następnie przesyła do finalnego zatwierdzenia przez Patriarchę.
2. Uchwała w ciągu 7 dni roboczych musi zostać podpisana przez Patriarchę i ogłoszona dla opinii publicznej.

Art. 20
1. W razie nie podpisania, bądź opublikowania uchwały zostają wysłane przez Świętą Inkwizycję 2 przypomnienia (wysłanych w rozbieżności czasowej 2 dni) o obowiązku.
2. W razie negacji przypomnień Patriarcha zostaje zdjęty z funkcji, oraz podany pod sąd.



Rozdział V
Referenda


Art. 21
1. W sprawach o bardzo dużym znaczeniu dla Państwa i Obywateli zostaje zarządzone Referendum.
2. Referendum może zostać zarządzone przez Patriarchę z własnej inicjatywy, a przez Radę Pomocniczą w jednogłośnym głosowaniu, przez Świętą Inkwizycję w każdej sprawie, lecz na wniosek, co najmniej 5% społeczeństwa.



Rozdział VI
Święta Inkwizycja


Art. 22
Święta Inkwizycja wydaje wyroki w imieniu Patriarchy i Rotrii.

Art. 23
Inkwizytor nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez wyraźnej zgody Patriarchy, Wielkiego Inkwizytora, bądź W jednogłośnym głosowaniu Rady Inkwizycyjnej.

Art. 24
Święta Inkwizycja posiada dwa stopnie sądownicze:
- Wielka Inkwizycja
- Inkwizycja

Art. 25
Święta Inkwizycja zajmuje się:
- Strzeżeniem Praworządności
- Ściganiem przestępstw
- Rozstrzyganiem sporów

Art. 26
1. Obywatelem Rotrii może zostać każdy, kto zgłosi taką chęć.
2. Obywatelstwo nadaje Patriarcha, bądź osoba przez niego wyznaczona.

Art. 27
Żadna z wolności nie jest absolutna, a ograniczenie jakiejkolwiek może nastąpić tylko w ramach przewidzianych przez prawo.

Art.28
W każdym momencie postępowania procesowego oskarżony ma prawo do informacji o oskarżeniu wniesionym przeciw niemu. Ma też on prawo do korzystania z pomocy obrońcy.



Rozdział VII
Prawa i Obowiązki Obywatela


Art. 29
Każdy obywatel ma prawo do płacenia podatków

Art. 30
Każdy obywatel ma prawo do zgromadzeń i wnoszenia petycji w dowolnej sprawie przy zachowaniu postępowania pokojowego i bez użycia przemocy, a także nie łamiąc prawa.

Art. 31
Każdy obywatel ma prawo do wyrażania i rozpowszechniania informacji, opinii i wierzeń w mowie, piśmie i obrazie. Prawo może być ograniczone, w razie łamania prawa. A także, gdy naruszają, Art. 7 pow. dok.

Art. 32
1. Każdy obywatel ma prawo do wolności nauki i nauczania i do uprawiania sztuki.
2. Każdy obywatel ma prawo do dostępu do informacji i idei.
3. Każdy obywatel ma prawo do przemieszczania się w obrębie państwa z wyłączeniem stref zamkniętych dla osób postronnych.
4. Każdy obywatel ma prawo do tajemnicy korespondencji i komunikowania się.

Art. 33
1. Każdy obywatel ma prawo do zakupu, nabycia, wynajęcia, posiadania, użycia, obciążania hipotecznego, sprzedaży, najmu oraz przenoszenia prywatnej własności lub jej dowolnej części.
2. Prywatna własność obejmuje dowolne dobro lub rzecz wartościową, materialną czy niematerialną, nieruchomość lub rzecz osobistą.
Art. 34
Każdy obywatel ma prawo do swobodnego wykonywania zawodu, profesji czy sposobu zarobkowania, zakładania i prowadzenia przedsięwzięć handlowych i produkcyjnych oraz rozprowadzania towarów i świadczenia usług.

Art.. 35
Każdy obywatel ma prawo do wchodzenia w wiążące umowy zawierające wyłącznie dobrowolnie przyjęte postanowienia.

Art. 36
Każdy obywatel ma prawo stowarzyszać się i wchodzić w porozumienia i spółki, związki i inne organizacje, jeśli ich cele są pokojowe i nie zakładają przemocy.




Rodział VIII
Konstytucja


Art. 37
Zmiana Konstytucji następuje:
1. Za zgodą Patriarchy i w głosowaniu Rad Pomocniczych (ilość głosów musi być 2/3)
2. Na drodze Referendum ogólnokrajowego.

Art. 38
Zmiana Konstytucji nie może wejść w życie wcześniej, niż po upływie miesiąca od dnia jej uchwalenia lub przyjęcia w drodze referendum.



Załącznik I


Flaga Rotrii



Załącznik II


Godło Rotrii




Załącznik III


Hymn Rotrii
(dostępny po kliknięciu w poniższy obrazek)



Herzliebster Jesu, was hast du verbrochen,
Daß man ein solch scharf Urteil hat gesprochen?
Was ist die Schuld? In was ü Missetaten
Bist du geraten?

Du wirst verspeit, geschlagen und verhöhnet,
Gegeißelt und mit Dornen scharf gekrönet,
Mit Essig, als man dich ans Kreuz gehenket,
Wirst du getränket.

Was ist die Ursach’ aller solcher Plagen?
Ach, meine Sünden haben dich geschlagen!
Ich, ach Herr Jesu, habe dies verschuldet,
Was du erduldet.

Wie wunderbarlich ist doch diese Strafe!
Der gute Hirte leidet fuer die Schafe,
Die Schuld bezahlt der Herre, der Gerechte,
Für seine Knechte.

Der Fromme stirbt, so recht und richtig wandelt;
Der Böse lebt, so wider Gott misshandelt;
Der Mensch verwirkt den Tod und ist entgangen,
Gott wird gefangen.

Ich war von Fuß auf voller Schand’ und Sünden,
Bis zu dem Scheitel war nichts Gut’s zu finden;
Daü hätt’ ich dort in der Hölle müßen
Ewiglich büßen.

O große Lieb’, o Lieb’ ohn’ alle Masse,
Die dich gebracht auf diese Marterstraße!
Ich lebte mit der Welt in Lust und Freuden,
Und du mußt leiden.

Ach, großer König, groß zu allen Zeiten,
Wie kann ich g’nugsam solche Treu’ ausbreiten!
Kein menschlich Herze mag sich dies ausdenken,
Was dir zu schenken.

Ich kann’s mit meinen Sinnen nicht erreichen,
Mit was doch dein Erbarmen zu vergleichen;
Wie kann ich dir denn deine Liebestaten
Im Werk erstatten?

Doch ist noch etwas, das dir angenehme:
Wenn ich des Fleisches Lüste dämpf’ und zähme,
Daß sie aufs neu’ mein Herze nicht entzünden
Mit alten Sünden.

Weil aber dies nicht steht in eignen Kräften,
Dem Kreuze die Begierden anzuheften,
So gib mir deinen Geist, der mich regiere,
Zum Guten führe!

Alsdann so werd’ ich deine Huld betrachten,
Aus Lieb’ zu dir die Welt ü nichts erachten.
Ich werde mich bemühen, deinen Willen
Stets zu erfüllen.

Ich werde dir zu Ehren alles wagen,
Kein Kreuz nicht achten, keine Schmach noch Plagen,
Nichts von Verfolgung, nichts von Todesschmerzen
Nehmen zu Herzen.

Dies alles, ob’s ü schlecht zwar ist zu schätzen,
Wirst du es doch nicht gar beiseitesetzen.
In Gnaden wirst du dies von mir annehmen,
Mich nicht beschämen.

Wenn dort, Herr Jesu, wird vor deinem Throne
Auf meinem Haupte stehn die Ehrenkrone,
Da will ich dir, wenn alles wird wohl klingen,
Lob und Dank singen.

14
Pałac Kwirynalski / Mała poprawka do Ritualum Lateranum
« dnia: Poniedziałek, 08 Paź 2012, 19:24:52 »
Bracia najumiłowańsi! Już niedługo nastąpią w Kościele naszym prześwietnym trzy wielkiej wagi i doniosłości wydarzenia. Trzech naszych Braci dostąpi zaszczytu dopełnienia nominacji biskupiej, jaką jest uroczysta inwestytura i symboliczne wprowadzenie w najwyższe kręgi duchowieństwa Rotryjskiego.

W związku z tym, chciałbym zgłosić projekt małej korekty Ritualum Lateranum, a dokładniej tekstu przysięgi składanej przez nominata Patriarsze, lub też wyznaczonemu przez niego Legatowi.
Dotychczas wygląda on tak:



Według mnie, należałoby tekst ten przeredagować, w tej formie wydaje się on nieścisły, budzi wątpliwości, i wprawia w zakłopotanie nominata - w przypadku bowiem celebracji przez Legata nominat jest zobowiązany jakby składać przysięgę na wierność również Legatowi, co jest przecież błędne i niestosowne.

Zatem oto moje propozycje zmian -

Gdy przewodniczy Patriarcha:

Ja, N, uroczyście przysięgam Tobie, Najjaśniejszy Panie, że będę wierny Tobie, Twoim następcom, oraz że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, aż mnie z niego zdejmiesz. Tak mi dopomóż Bóg.

Gdy przewodniczy Legat:

Ja, N, uroczyście przysięgam Tobie, Czcigodny Ojcze, że będę wierny Patriarsze, Jego następcom, oraz że nie opuszczę swojego urzędu do czasu, aż Najjaśniejszy Pan mnie z niego zdejmie. Tak mi dopomóż Bóg.

15
Plac Navona / Propozycje zmian
« dnia: Środa, 19 Wrz 2012, 17:55:46 »
Tak sobie dzisiaj siedziałem, siedziałem, i przyszło mi do głowy parę pomysłów. Na początek -
 mając w pamięci dzień wczorajszy ;) - "Karczma". Według mnie, powinniśmy zrobić coś, aby
  stała się ona bardziej widoczna - bo jak na razie, to zagrzebana jest dość mocno w zakamarkach
   forum. Może by tak "awansować" ten wątek do rangi samodzielnego działu? Albo chociaż
    przypiąć pinezką tam gdzie jest obecnie...

Poza tym dział "Obywatele" - nie uważają Bracia, iż nazwa ta brzmi jakoś tak zbyt "urzędniczo"
 i enigmatycznie? (a wręcz peerelowsko nawet ;) ) Nie lepiej byłoby nazwać ten dział np "Rynek
  Starego Miasta", "Plac przed Bazyliką Laterańską", lub jakoś tak podobnie? Będzie to znacznie
   bardziej klimatyczne, jak sądzę.

Druga sprawa. Muzeum Narodowe. Ostatnio Brat Cesare otworzył tam wystawę sztuki antycznej
 i średniowiecznej - projekt zacny, ciekawy, i interesujący - posiadający jednakże jedną dość
  istotną niedoskonałość - jest z założenia swego zamknięty. Brat pewnie zamieści tam jeszcze
   coś z renesansu, baroku, dojdzie do czasów współczesnych - i koniec.

A jakby tak zatem dodać do działu "Muzeum" jeszcze kilka innych "działów podrzędnych" o nazwach
 Prehistoria, Starożytność, Średniowiecze, Renesans, etc, etc - aż do współczesności? Wtedy
  każdy mógłby umieszczać w odpowiednim miejscu znalezione przez siebie ciekawe przykłady
   twórczości artystycznej tych okresów, a muzeum by żyło, stale powiększając swoje "zbiory" :)

Strony: [1] 2 3