Autor Wątek: Wykład I: Historia powszechna Rotrii - część 1  (Przeczytany 434 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Giovanni Ganganelli

  • Gość
Wykład I: Historia powszechna Rotrii - część 1
« dnia: Niedziela, 25 Sie 2013, 17:59:56 »
Wykład I: Historia powszechna Rotrii - część 1

Autor: dr Marco Sforza apo Zep
Korekta i uzupełnienie: prof. Giovanni Ganganelli

Państwo powstało 27 czewca 2007 roku. Powstało z połączenia Surmeńskiego Kościoła Chrześcijańskiego i Katolickiego Kościoła Tyrencji. Zaraz po założeniu państwa odbyło się konklawe, w którym na Patriarchę został wybrany Victor Surmun, przyjmując imię Victora I. Po miesiącu rządzenia, Jego Świątobliwość Victor abdykował (28 lipiec 2007), a nowym patriarchą został Gregor Richard von Kaiser, przyjmując imię Innocentego I. Powodem abdykacji Victora I była prawdopodobnie tzw. afera konkordatowa. Mianowicie trwający za jego pontyfikatu Sobór zezwolił duchownym rotryjskim na pełnienie funkcji publicznych, a więc zasiadanie w parlamentach i rządach państw v-świata. Ta decyzja spowodowała zerwanie konkordatu przez Victorio Mortuusa, Premiera Węgier, co poparło także Ministerstwo Wojny Monarchii AW. Prymas Monarchii został jednak zapewniony, że MAW nie podejmą żadnych kroków zbrojnych wobec Państwa Kościelnego. Tego samego dnia, kiedy zerwano konkordat, Victor I abdykował. Natychmiast rozpoczęło się konklawe, a 29 lipca kardynał Hans von Lezner ogłosił światu o wyborze nowego Biskupa Rotrii, Innocentego I. Nowy Wikariusz v-Kościoła starał się załagodzić napięcie pomiędzy Rotrią a Monarchią AW. Niestety, ostre słowa, które w czasie tego konfliktu padły po obu stronach, doprowadziły do nadania statusu "persona non grata" na terenie Monarchii wszystkim biskupom rotryjskim. Patriarcha wciąż usiłował załagodzić sytuację co udało się mu ostatecznie 31 lipca, kiedy rząd Węgier zniósł wcześniej wspomniany hańbiący status "persona non grata” i otworzył dla Kościoła granice Węgier i zgodził się na ich ewangelizację, oraz zobowiązał się do podpisania konkordatu w miarę reform w Rotrii. Był to niewątpliwy sukces JW Innocentego I (JW – Jego Wielebności, taki tytuł nosili dawniej Biskupi Rotrii). Podczas jego panowania zmieniło się także wiele rzeczy – m.in. powstał Kodeks Prawa Kanonicznego i podpisano wiele konkordatów. Rządził przez trzy miesiące, bowiem wówczas tyle trwać mógł pontyfikat Patriarchy. Również za jego pontyfikatu doszło do śmierci pierwszego z tzw. Ojców Kościoła, a więc tych, którzy zapoczątkowali Kościół Rotryjski. Mianowicie gdy na Ziemiach Niczyich dnia 06.08.07 roku zrzucono bombę atomową, przebywał tam Witold kardynał Strzałkowski. Niestety, wylądował w szpitalu z objawami popromiennymi i po kilku dniach zmarł. Była to smutna chwila dla Rotrii i Tyrencji, z której pochodził. Po jego śmierci Innocenty I ogłosił żałobę narodową i odbył się pogrzeb.

Dnia 18.08.07 roku Państwo Kościelne Rotrii dostało się do Unii Kontynentu Wschodniego, natomiast 30.08.07 roku podpisano Wspólnotę Paktu Wiedeńskiego. Okres rządów Innocentego I jest zwany czasem renesansu. Kościół Rotryjski był wtedy organizacją religijną, która posiadała najwięcej wiernych w całym v-świecie. Również za jego pontyfikatu powstały podwaliny późniejszej hierarchii, np. utworzono tytuł Kamerlinga w miejsce Kanclerza. Po upływie pontyfikatu Innocentego I na jego następcę obrano Luisa Adonju – przyjął on imię Piusa I. Niedługo po tym wydarzeniu zmarł Kamerling - Hans von Lezner, który był prawą ręką Biskupów Rotryjskich. Kilka dni później abdykował Pius I, a nowym patriarchą został wybrany ponownie Gregor Richard von Kaiser, przyjmując imię Klemensa I. Po paru dniach jednak także abdykował, zostawiając władzę Kamerlingowi - Victorowi de Zepp, który rządził do upadku Rotrii jako Regent-Dyktator. On właśnie ogłosił oficjalny upadek I Państwa Kościelnego Rotria w dniu 28 listopada 2007 roku.

Po ośmiu miesiącach od upadku państwa wróciła nadzieja na odrodzenie. Karl Gregor Richard von Habsburg, były Patriarcha, zapoczątkował to dzieło. Dnia 15 marca 2008 roku w Bazylice Laterańskiej w Rotrii, pozostałości z czasów I Państwa Kościelnego Rotria, znów rozbrzmiał głos dzwonów, wzywających wszystkich wiernych na koronację nowego Patriarchy. Został nim ten, który zainicjował odbudowę, a więc Karl Gregor Richard von Habsburg. Przyjął mię Klemensa II. Od tego momentu Państwo Kościelne rozwijało się. Konstytucja zakładała sześciomiesięczny pontyfikat dla Biskupa Rotrii. Te pierwsze 6 miesięcy pozwoliło Rotrii stanąć na nogi: powstał Uniwersytet, skompletowano rząd – Rady Pomocnicze Wewnętrzną i Zewnętrzną zmieniono na Kolegium Apostolskie i Kolegium Kardynalskie; na czele stał Kamerling, podlegali mu zaś: Prefekt, Strażnik Pieczęci Zagranicznej, Strażnik Skarbu i Strażnik Kultury – i podpisano wiele konkordatów. Po upływie sześciu miesięcy nowym Patriarchą obrano został kardynał Xardas von Griningen (obecnie znany jako Marco Sforza apo Zep), przybyły do Rotrii w dniu koronacji Klemensa II. Ów przybrał imię Aleksandra I i rządził Rotrią przez przeszło 5 miesięcy, po czym – z powodów realnych – abdykował. Jego panowanie zaowocowało podpisaniem kilku konkordatów, ale także atakiem hakerskim na stronę Rotrii. Dzięki jednak szybkości Patriarchy już kilka godzin później strona znów działała. Po abdykacji Aleksandra I, Konklawe osadziło na tronie Biskupa Rotrii kardynała Karla Gregora Richarda Habsburga Lotaryńskiego, który przyjął imię Sykstusa I. Jego Kamerlingiem i prawą ręką został poprzedni Patriarcha. Ze swych rządów Sykstusa I przeprowadził On ważną reformę, wprowadzając tzw. Bullę Węgielną. Likwidowała ona: Kolegium Kardynalskie, Kolegium Apostolskie i Kongregację Świętego Oficjum – organ sądowniczy, a na ich miejsce wprowadzała: Prefekturę Generalną (na czele z Prefektem Generalnym, któremu podlegali Legat Patriarszy, Kanclerz Skarbu i Prefekt ds. kultury), Konsylium Apostolskie (w którym nie zasiadali, jak w Kolegium Apostolskim, wszyscy biskupi, lecz trzech wybranych Oficjałów), oraz Trybunał Rotryjski (jako organ sądowniczy). Niedługo po przeprowadzeniu tych reform skończył się pontyfikat Sykstusa I, który jednak został wybrany na tron rotryjski ponownie. W dniu, w którym miał jako Sykstus II zasiąść na tronie Rotrii, zasłabł (w drodze na koronację), a następnego dnia zmarł. Marco kardynał de Zepp  pochował go uroczyście i przeprowadził kolejne Konklawe, które w jego ręce powierzyło tron Biskupa Rotrii. Ów zasiadł na nim jako Hadrian I. Od początku jego pontyfikatu podpisano kilka konkordatów, do Prefektury Generalnej wprowadzono Prefekta Spraw Wewnętrznych i Nauki oraz Prefekta Spraw Obywatelskich i Promocji, przywrócono Kongregację Świętego Oficjum, która jednak stała się organem dbającym o jedność i czystość Kościoła, oraz uzupełniono Bullę Węgielną o kilka zapisów w stosunku do pierwszej wersji za czasów Sykstusa I. Hadrian I panował do 2 stycznia 2010 roku. Kolejne Konklawe osadziło na tronie księcia kardynała Lorenzo de Medici, który przyjął imię Piusa II. Pontyfikat jego zakończył się 6 kwietnia 2010 roku.
« Ostatnia zmiana: Wtorek, 01 Kwi 2014, 15:40:40 wysłana przez Cesare Francesco de Medici »