Autor Wątek: Wykład III: Epoka kamienia  (Przeczytany 233 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Basilio Aldobrandini

  • Moderator
  • Stały bywalec
  • *****
  • Wiadomości: 77
  • Reputacja +10/-0
  • Błogosławieni ubodzy w duchu.
    • Status GG
    • Zobacz profil
Wykład III: Epoka kamienia
« dnia: Sobota, 11 Kwi 2015, 17:06:32 »
WYKŁAD III: Epoka kamienia
Autor: Basilio Calabrese



Nasi przodkowie, przez naukę nazwani Neandertalczykami (od doliny Neandertal w Niemczech, w której to po raz pierwszy odkryto ich szczątki), potrafili już polować na duże zwierzęta. Żyli na terenach Europy i południowo-zachodniej Azji, często w warunkach zlodowaceń. Toteż ich jednym z głównych celów stał się mamut.
Mamuty zamieszkiwały Europę, Północną Amerykę i Azję. Wymarły pod koniec epoki lodowcowej. Naukowcy i archeolodzy nie przedstawiają konkretnych przyczyn ich wyginięcia, wyróżniamy (podobnie jak w innych przypadkach) kilka możliwości. Pierwszą z nich jest działalność człowieka. Mamuty były dość popularnym celem polowań w tamtych czasach. Być może właśnie człowiek doprowadził do ich wyginięcia. Drugą możliwością jest pewna choroba lub epidemia, która dopadała również zwierzynę. I w końcu zmiana klimatu. Przez ową zmianę, zagrożone są gatunki zwierząt również i współcześnie. Być może mamuty nie zdołały się przystosować do zmieniających się warunków.
Wróćmy jednak do samego Neandertalczyka. Nasz przodek nie potrafił gołymi rękami zabić wspomnianego wcześniej mamuta lub innego, dość pokaźnego, a zarazem sprytnego zwierza. Podobnie jest i dzisiaj. Tysiące lat temu, by zabić danego drapieżnika, używano prymitywnych narzędzi, takich jak kamień i dzida.
Neandertalczycy potrafili rozpalać ogień, poprzez pocieranie dwóch kawałków drewna (twardego i miękkiego), które podpalały np. suchą trawę, a później poprzez krzesanie, czyli uderzanie kamienia o kawałek skały.
Już w tamtych czasach zmarłych chowano (jak na tamte warunki) godnie. W miejscach ich spoczynku archeologowie znajdują kwiaty, zapasy i narzędzia. W późniejszym czasie na grobach zaczęto stawiać tzw. menhiry, czyli wysokie płyty kamienne, nieco zaostrzone u góry, będące wówczas czymś w rodzaju pomnika. Zmarły był przysypany ochrą (czyli czerwonym barwnikiem) i leżał w pozycji embrionalnej, a groby były najczęściej bardzo płytkie.
Mieszkali w jaskiniach, w których „budowali” sobie posłania. Najczęściej używano do tego traw i skór zwierząt. Najwięcej czynności wykonywali przy ognisku. Dawał im on ciepło, światło i odstraszał zwierzęta.  To tutaj spano, gotowano, jedzono i przygotowywano narzędzia. Palenisko było dla nich czymś bardzo ważnym, to właśnie przy nim odbywały się codzienne czynności, wcześniej wymienione. Nasi przodkowie starali się więc, by było ono wygodne.
Oprócz zwierzyny, zbierano także rośliny. Z czasem udomowiono zarówno faunę, jak i florę. Jak dowodzą badania archeologiczne, w neolicie uprawiano  pszenicę, groch, jęczmień, proso, żyto, itd. Pierwszymi udomowionymi zwierzętami były owce i kozy. Dopiero z czasem oswojono świnie i różne rodzaje bydła.
Z kolei później zaczęła pojawiać się także ceramika, figurki, pierwsze naczynia codziennego użytku, już ozdabiane wyżłobieniami. Ludzkość doszła do wniosku, że ktoś musiał stworzyć ten świat. Stwórcę zaczęto dostrzegać w słońcu.  Tworzono też kobiece figurki, które, według wierzeń, zajmowały się płodnością.
Ludziom z epoki kamienia towarzyszyła także muzyka. Początkiem tejże był śpiew. Od razu nie wynaleziono instrumentów, dlatego początkowo czas umilano sobie właśnie śpiewem. Dopiero nieco później, gdy wynaleziono pierwszy instrument, zaczęto tworzyć nieco bardziej zaawansowaną muzykę. Niestety nie znamy nazwy, zastosowania i rodzaju pierwszego instrumentu, jednak wiemy, że już w epoce kamienia pojawiły się pierwsze grające instrumenty, a były to m.in.:
a)      bębny wykonane z drewna
b)      flety wykonane z kości zwierząt
c)       grzechotki czyli figurki z kamieniami wewnątrz

Informacje dodatkowe



Okres młodszy i średni epoki kamienia /ź: www.gutenberg.czyz.org/





Okres starszy i średni epoki kamienia /ź: www.gutenberg.czyz.org/



dr net. bp Basilio ALDOBRANDINI FSSPA
Proboszcz Parafii pw. Narodzenia NMP w Mediolanie
Dyrektor Zakładu Archeologii
Prefekt Apostolski